شمارهٔ ۱۴۰۳
هوش مصنوعی: این شعر به حال و هوای شاعر در مورد روزه و نماز اشاره دارد. او می‌خواهد روزه‌اش را بشکند و در هنگام نماز شام، آفتاب به او می‌تابد. شاعر در توصیف قامت زیبای معشوقش می‌گوید که او همیشه در حالت قیام و پایدار است. او تصویری زیبا از عشق خود به معشوق ترسیم می‌کند و از او می‌خواهد که زیبایی‌اش را به نمایش بگذارد و روزه را بر عاشقانش تحمیل نکند. شاعر به حالت بی‌قراری خود اشاره کرده و از معشوق می‌طلبد که او را از قید روزه آزاد کند، چرا که لب‌های او پر از شیرینی است. در نهایت، او از معشوق به عنوان خسرو (شاه) خود یاد می‌کند.
می خواستم که روزه گشایم نماز شامسر بر زد آفتاب جهانسوز من ز بام
هوش مصنوعی: خواسته بودم که افطار کنم، اما در همین لحظه، آفتاب که به مانند شعلهای سوزان است، از پشت بام طلوع کرد.
با قامتی که سرو سهی گر ببیندشیک پا ستاده تا به قیامت کند قیام
هوش مصنوعی: با قد بلند و زیبا، اگرچه مانند سرو است، حتی اگر یک پا هم به زمین بگذارد، تا همیشه و در هر زمان آماده ایستادگی و مقاومت خواهد بود.
برداشت پرده از رخ و چون روز عرضه کردبر من نماز صبح به وقت نماز شام
هوش مصنوعی: پردهبرداری از چهره و درخشش آن به مانند روز، مرا به یاد نماز صبح میاندازد که در چنین حالتی از نور و روشنی به زیبایی نماز شام جلوهگر میشود.
کردم سلام و سر بنهادم به روی خاکهر چند سجده سهو بود از پی سلام
هوش مصنوعی: سلامی کردم و سرم را بر زمین گذاشتم، هرچند این کار ناشی از بیتوجهی بود و فقط به خاطر سلام بود.
ای عید روزگار، نهان کن رخ چو ماهبر عاشقان خویش مکن روزه را حرام
هوش مصنوعی: ای عید روزگار، چهرهات را مانند ماه پنهان کن و به عاشقان خود بر این روز عید، روزه گرفتن را نادرست و ممنوع نکن.
من بی قرار مانده و تو بر قرار خویشدرویش روزه بسته و حلوا هنوز خام
هوش مصنوعی: من در حال بی‌قراری هستم و تو در آرامش خودت قرار داری. تو روزهای و من همچنان منتظر حلوا هستم که هنوز آماده نشده است.
روزه مدار چون لب تو پر ز شکر استآزاد کن غلامی، ای خسروت غلام
هوش مصنوعی: ای کسی که لبهایت شیریناند و پر از شکر، روزه را رها کن و بگذار من، این غلام، آزاد شوم.