شمارهٔ ۱۴۱۱ - امیرخسرو دهلوی

امشب من آن نیم که فغان را فرو برمطوفان کنم ز دیده، جهان را فرو برم

شمعی به سینه و نتوانم برون دهمجان سوخت، چند سوز نهان را فرو برم

بشناختم که لذت شمشیر و تیر چیست؟هر دم ز بس که آه و فغان را فرو برم

خونابه می خورم ز دل آن دولت از کجا؟کز لعل یار شربت جان را فرو برم

حسرت فرو برم، چو به سینه گره شودآشام خون دل کنم، آن را فرو برم

نی سنگ ماند و نی دل سنگین در این خرابتا طعنه های پیر و جوان را فرو برم

وه گر نمودی، ای اجل، آخر به پای زودتا من ز خویش نام و نشان را فرو برم

روزی به روی ترشی از ابروی تو نرفتتا کی ز دور آب دهان را فرو برم؟

من خسروم، شکر شکن، اما به ذکر دوستخواهم ز ذوق کام و زبان را فرو برم