شمارهٔ ۱۴۱۰
هوش مصنوعی: این شعر به حسرت و دردهای عاطفی شاعر اشاره دارد. شاعر ابراز می‌کند که هر آبی که می‌نوشد، حسرت و غم و اندوه به همراه دارد و شرابی که می‌نوشد، نمادی از درد دل اوست. او می‌گوید که خوردن جگرش باعث کباب شدن دلش شده و هیچ لذتی از آب خوشش نمی‌برد. همچنین، هر قطره آبی که می‌نوشد، به یاد محبوبش و با یادی از او می‌باشد و در نهایت بیان می‌کند که دلش به شدت می‌سوزد و طاقت این همه درد را ندارد.
تلخاب حسرت است هر آبی که من خورمخونابه دل است شرابی که من خورم
هوش مصنوعی: هر آبی که مینوشم، برایم حسرت به همراه دارد و هر شرابی که میخورم، تنها درد دل من را بیشتر می‌کند.
از خوردن جگر جگر من کباب شدنبود سزای خورد کبابی که من خورم
هوش مصنوعی: من از خوردن جگر به شدت ناراحت و عذاب دیدهام، حالا هیچکس نمیتواند بفهمد که چه درد و رنجی را من به خاطر این کبابی که میخورم متحمل میشوم.
هرگز نخوردم آب خوش خویش در جگرتیغ است بی تو قطره آبی که من خورم
هوش مصنوعی: هرگز نتوانستم آب خوشی که در وجودم است را بنوشم، زیرا بدون تو، هر لحظهای که من بخواهم آب بنوشم، احساس درد و تیرگویی در دلم دارم.
از خون خورم به یاد لبت قطره ای که نیستطوفان آفت این می نابی که من خورم
هوش مصنوعی: من به یاد لبهای تو، حتی از یک قطره خونم مینوشم، زیرا طوفان بیمثال این می ناب که مینوشم، هیچ چیز نیست.
سنگ است خسرو، ار نه کجا طاقت آورد؟از شعله های دل تف و تابی که من خورم
هوش مصنوعی: خسرو مثل سنگ است، اگر اینطور نبود، چگونه میتوانست در برابر شعلههای دل و عواطف شدیدی که من تجربه میکنم، تاب بیاورد؟