شمارهٔ ۱۴۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس عمیق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او در حال ناله و گریه به خاطر دوری معشوق است و هر لحظه یاد او باعث درد و رنجش می‌شود. شاعر با اشاره به صبر و تحمل خود، احساس می‌کند که تلاشش برای فراموشی معشوق بی‌نتیجه است. او به تجربه‌ی رسوایی از طرف دیگران نیز اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی اگر معشوق دست به کشتنش بزند، او با عشق و اشتیاق به او نزدیک می‌شود. در نهایت، شاعر از سوختن یارانش به خاطر این عشق ناگفته و بی‌پاسخ گلایه می‌کند.
چون ناله بهر دیدنت از ناز برکشمخواهم که این دو دیده غماز برکشم
هوش مصنوعی: وقتی برای دیدن تو ناله میزنم، میخواهم که با این دو چشم، راز و نیازهایم را نشان دهم.
بانگ بلند خیزد از آتش، چو شد بلندنالیدنم همانست، چو آواز برکشم
هوش مصنوعی: از آتش صدایی بلند برمیخیزد، و وقتی که آن صدا به اوج میرسد، من نیز ناله میکنم. وقتی که صدایی را بلند کنم، همان حس را منتقل میکنم.
صبری نباشد، ار چه که هر دم ز خون دلدر خانه نقش آن بت ظنار بر کشم
هوش مصنوعی: هیچ صبری وجود ندارد، هر چند که هر لحظه از دل پرخونم نقشی از آن معشوق زیبا را بر دیوار خانهام میکشم.
بر یاد قامتت چو بگریم، عجب مدارکز گل هزار سرو سرافراز برکشم
هوش مصنوعی: اگر به یاد زیبایی تو گریه کنم، تعجب نکن، چون من از میان هزاران سرو بلندقامت، فقط تو را انتخاب کردهام.
او در دل است و صبر بکردم، هزار بارگر خویش را فرو برم و باز برکشم
هوش مصنوعی: او در دل من است و من صبر کردم، حتی اگر هزار بار خود را پنهان کنم و دوباره به یادش بیفتم.
رسوا شدم، ز خلق گرم دسترس بودیک یک زبان سفله و غماز برکشم
هوش مصنوعی: من در بین مردم رسوا شدم، زیرا هر نفر به زبان خود من را مورد سرزنش و غیبت قرار داد.
دست عزیز گر بگشاید به کشتنمخود تیغ آن سوار سرانداز برکشم
هوش مصنوعی: اگر دست محبوبم برای کشتن من باز شود، خودم تیغ سوار را از زمین برمیدارم.
یاران بسوختند ز من، خسرو، آه گرمتا چند پیش همدم و همراز برکشم!
هوش مصنوعی: دوستانم برای من سوختند و در دل حرارت و درد دارند. تا کی باید با حسرت و اندوه زندگی کنم و از همصحبتی و رازگویی خود بگذرم؟