شمارهٔ ۱۴۳۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان درد و رنج خود پرداخته و از عشق و جدایی سخن می‌گوید. او می‌گوید که اگر بخواهد رازهای درون خود را آشکار کند، جانش در خطر می‌افتد. از گریه و اندوهی که نسبت به معشوق دارد، ابراز ناتوانی می‌کند و از اینکه نمی‌تواند معشوق را ترک کند، گلایه می‌کند. در نهایت، شاعر به یادآوری وداع و آلام ناشی از آن می‌پردازد و از نیاز به درمان روحی خود سخن می‌گوید. به طور کلی، این شعر نمایانگر عمق احساسات عاشقانه و دلتنگی شاعر است.
گر آشکار حدیث نهان خویش کنمبه آشکار و نهان قصد جان خویش کنم
هوش مصنوعی: اگر راز درون خود را علنی کنم و به طور واضح دلی خواهم که سلامتی و امنیت خود را به خطر بیندازم.
ز گریه راز تو بر سینه چون رسد، چه کنم؟روان ز گریه گره بر زبان خویش کنم
هوش مصنوعی: وقتی که از گریهام راز تو بر دل مینشیند، چه باید بکنم؟ آیا باید زبانم را از بیان آن راز ببندم؟
به حیله آنچه توانستم آن خود کردمولی ترا نتوانم که آن خویش کنم
هوش مصنوعی: من تلاش کردم با دور زدن و حیلهگری کارهایم را انجام دهم، اما نمیتوانم تو را به روش خودم درآورم.
از آن تست جفا و آزان بند وفاتو آن خویش کن و من از آن خویش کنم
هوش مصنوعی: به خاطر رفتار ناپسند و آزمایشهای تو، من وفاداری خودم را به تو نشان میدهم و تو هم میتوانی به من وفادار باشی.
روان شدی به سفر، می رسد مرا چو جرسکه ناله ها بر سر کاروان خویش کنم
هوش مصنوعی: تو به سفر روانه شدی و من همچون صدای جرس، صدای نالههایم را به کاروان خود میزنم.
وداع کردی و چشمم روان شد از بر توکنون وداع دو چشم روان خویش کنم
هوش مصنوعی: تو با من وداع کردی و اشکهایم به خاطر تو سرازیر شد، حالا من هم باید با چشمان اشکآلودم از تو وداع کنم.
طبیب رفت ز خسرو، دگر کنون وقت استکه خود علاج دل ناتوان خویش کنم
هوش مصنوعی: پزشک از خسرو رفت، حالا وقت آن است که خودم به درمان دل ضعیفم بپردازم.