شمارهٔ ۱۴۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و وابستگی شدید خود به محبوبش می‌پردازد. او بیان می‌کند که در این شهر به خاطر محبوبش ریشه‌دار شده و دل‌باخته اوست. زیبایی‌های محبوبش، مانند قامت بلند و لب‌هایش، او را به شدت جذب کرده و از درد جدایی رنج می‌برد. شاعر از محبوب می‌خواهد که اگر می‌تواند، او را هم مانند دوستانش به سفر ببرد، اما خود به سختی می‌تواند از او جدا شود. همچنین از محبوب می‌خواهد که در حال او بپرسد و به عشق و شوقش اعتراف می‌کند که به شدت به او نیاز دارد.
ما در این شهر پای بند توایمعاشق قامت بلند توایم
هوش مصنوعی: ما در این شهر به خاطر تو زندگی میکنیم و عاشق زیبایی و قامت بلند تو هستیم.
مرده آن دهان چون پستهکشته آن لب چو قند توایم
هوش مصنوعی: اگر دهان مرده باشد، مانند پستهای است که پوست آن کنده شده و هیچ مزه و محتوایی ندارد. و لبهایی که همانند قند کشته و خشک شدهاند، نشاندهنده بیحالی و بیروحی هستند. من نیز در اینجا به آن حال و هوا اشاره میکنم.
می دوانی و می کشی ما راچون بدیدی که در کمند توایم
هوش مصنوعی: تو ما را میکشی و به سوی خود میآوری، چون دیدی که در دام تو گرفتار شدهایم.
ای جفا بر دلم پسندیدهدوستی بود، ار سپند توایم
هوش مصنوعی: ای محبوب، به من سختی و بیرحمی نشان دادی، اما با این حال، دوستی تو برای من خوشایند بود، حتی اگر مثل آتش باشی.
گو رفیقان، سفر کنید که مانتوانیم، پای بند توایم
هوش مصنوعی: ای دوستان، بروید و سفر کنید چون ما قادر به رفتن نیستیم، ما به شما وابستهایم.
گذری می کن، ار طبیب منیآتش می نه، ار سپند توایم
هوش مصنوعی: اگر تو پزشک من هستی، لطفاً به من سر بزن و اگر مانند گیاه خوشبو هستی، مرا عطرآگین کن.
باز پرسی تو حال خسرو راتا چه غایت نیازمند توایم
هوش مصنوعی: میپرسی حال خسرو را، تا چه حد به تو نیازمند هستیم.