شمارهٔ ۱۴۶۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر دعوت به شادی و نوشیدن شراب می‌کند. او می‌خواهد با دوستانش به جشن و سرور بپردازند و گلی در دل پیاله به مانند لاله بگذارند. شاعر به زیبایی می‌گوید که باید از تلخی‌ها دوری کرد و از لذت‌های زندگی بهره‌برد. همچنین، او اشاره به گذر زمان می‌کند و خواستار زندگی‌ای شاداب و پربار است. در نهایت، شعر به احساسات عاشقانه و نشاط مرتبط با می‌خواری و جشن می‌پردازد.
خیز تا باده در پیاله کنیمگل درون قدح چو لاله کنیم
هوش مصنوعی: بیا که همراه هم شرابی بنوشیم و گلی را که درون لیوان داریم، به زیبایی لاله زیبا کنیم.
با می جان فزا و نغمه چنگتا به کی خون خوریم وناله کنیم
هوش مصنوعی: تا کی باید به خود زخم بزنیم و با درد و ناله زندگی کنیم، در حالی که با شراب جانافزا و آواز چنگ میتوان زندگی را زیباتر کرد؟
هر دم از دیده قدح پیمایباده لعل در پیاله کنیم
هوش مصنوعی: هر لحظه از چشمانم لبی از شراب قرمز را در جام پر میکنیم.
با گل و لاله همچو بلبل مستوصف آن عنبرین کلاله کنیم
هوش مصنوعی: با گل و لاله مانند بلبل شاداب، زیبایی و عطر آن گلهای خوشبو را توصیف میکنیم.
شادخواران چو باده پیماینددفع غم راست بر حواله کنیم
هوش مصنوعی: شادمانان وقتی به خوشی و میگساری میپردازند، تمام ناراحتیها را به آینده واگذار میکنند.
وز شگرفان چارده سالهطلب عمر شصت ساله کنیم
هوش مصنوعی: از نوجوانان بزرگ و توانمند میخواهیم که عمرشان به شصت سال برسد.
وز بخار شراب آتش فامورق چهره پر ز ژاله کنیم
هوش مصنوعی: با بخار شراب رنگی خود، چهرهام را پر از قطرات صبحگاهی میسازم.
همچو خسرو به نام می خوارانملک دیوان به خون قباله کنیم
هوش مصنوعی: به مانند خسرو که به خاطر مینوشی، سرزمین دیوان را با خون قراردادمان به ثبت میرسانیم.