شمارهٔ ۱۴۷۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و جدایی صحبت می‌کند. او دلش را به زلف معشوق سپرده و در حالی که در زنجیر محبت اوست، از در دلش جدا می‌شود. او از درد و بیماری در زمان وصال می‌گوید و در روز هجران، غم و اندوهش را می‌شمارد. او بیان می‌کند که همواره به خاطر عشق معشوق، رنج می‌برده و حتی جان خودش را نیز به او تقدیم کرده است. شاعر به وضوح نشان می‌دهد که عشقش به معشوق او را بیمار کرده و او با تمامی درد و رنج‌ها از آن دل برکند.
دل به زلفت سپردم و رفتمدر به زنجیر کردم و رفتم
هوش مصنوعی: دل خود را به زلفت دادم و از آنجا دور شدم، در حالی که بند زنجیر را بر در گذاشتم و رفتم.
در شب وصل ماندنم بیمارروز هجران شمردم و رفتم
هوش مصنوعی: در شب نزدیکی و اتحاد با معشوق، به یاد روزهای دوری و فراق افتادم و در حالی که احساس بیماری میکردم، از آنجا جدا شدم.
پیچشی داشتم ز هر مویشهمه از دل ببردم و رفتم
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت هر رشته مویش، تمام عشق و احساسات خود را از دست دادم و از آنجا دور شدم.
چون غمت جمله قسمت من شدغم تو جمله خوردم و رفتم
هوش مصنوعی: وقتی که غمت تمام وجودم را پر کرد، من هم غم تو را به جان خریدم و از دنیا رفتم.
چند گویی که «رو، بمیر از غم »تو همان دان که مردم و رفتم
هوش مصنوعی: بسیاری از افراد میگویند که برای فرار از غم و اندوه باید بروی و بگذاری همه چیز را پشت سر بگذاری. اما تو باید بدانی که من از این درد رهایی یافتهام و دیگر نیستم.
گر ترا بود زحمتی از منزحمت خویش بردم و رفتم
هوش مصنوعی: اگر تو از من آزاری دیدهای، من هم زحمتی که برایت داشتم را کنار گذاشته و برای همیشه میروم.
جان خسرو که کس قبول نکردهم به خدمت سپردم و رفتم
هوش مصنوعی: من جان خسرو را که کسی نپذیرفت، به خدمت او سپردم و از آنجا دور شدم.