شمارهٔ ۱۴۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عمیق و دیوانگی ناشی از عشق سخن می‌گوید. او شب‌ها در افکار و خیالاتش غرق می‌شود و غم عشق را در دل خود حس می‌کند. شاعر به دنبال عشق خود است و خود را در ویرانی و ناامیدی می‌یابد. او در حالی که دیگران به مسجد می‌روند، به بتخانه می‌رود تا عشق را پیدا کند و در جمع افرادی که به نظرش غریبه می‌آیند، خود را بیگانه احساس می‌کند. او به شدت مشتاق عشقش است، اما هیچ‌گاه نتوانسته به طور کامل به او برسد و در نهایت از وضعیت خود احساس خرابی و سرگشتگی می‌کند.
من از دست دل دوش دیوانه بودمهمه شب در افسون و افسانه بودم
هوش مصنوعی: من دیشب به شدت دلٔ دیوانهای داشتم و تمام شب در حال سحر و جادو و داستانهای جذاب بودم.
غمش بود و من گم شدم در دل خودکه همراه غولی به ویرانه بودم
هوش مصنوعی: درد و غم او در دل من جای داشت و من در درون خودم گم شدم، مانند کسی که در ویرانهای به همراه موجودی بزرگ و ترسناک باشد.
ز دل شعله شوق می زد به یادشبر آن شعله شوق پروانه بودم
هوش مصنوعی: قلبم به خاطر یاد او پر از شوق و شعله شده بود، و من مانند پروانهای به دور آن شعله شوق پرواز میکردم.
به مسجد رود صبح هر کس به مذهبمن نامسلمان به بتخانه بودم
هوش مصنوعی: هر کس صبحانه به مسجد می‌رود و به مذهب خودش پایبند است، من نیز به معابد بتپرستی میرفتم و خودم را بیدین میدانستم.
دل و جان و تن با خیالش یکی شدهمین من در آن جمع بیگانه بودم
هوش مصنوعی: دل و جان و تن، همگی با فکر و خیال او یکی شدند و در همین حال، من در آن جمع احساس تنهایی میکردم.
دریغا، خیالش به سیری ندیدمکه شوریده و مست و دیوانه بودم
هوش مصنوعی: متأسفانه، هیچ‌گاه نتوانستم به آرامش خاطر خیال او دست پیدا کنم؛ در حالی که درگیر شوق و جنون عشق او بودم.
خرابی خسرو نگفتم به رویشکه بیهوش از آن شکل مستانه بودم
هوش مصنوعی: من درباره خرابی خسرو چیزی به او نگفتم، زیرا خودم از آن حالت مستی بیهشی بودم.