شمارهٔ ۱۴۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس ناامیدی و ناتوانی خود سخن می‌گوید. او شب‌ها در خواب نمی‌تواند آرامش پیدا کند و از زندگی‌ای که می‌گذراند، دلسرد است. وقتی دوستی از او حالش را می‌پرسد، شاعر نمی‌داند چه بگوید، زیرا خود را گم کرده است. او به قراری که بین خود و دوستش وجود دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند درد و اندوهش را به زبان آورد. شاعر به نوعی غم و حسرت اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند از عشق و علاقه‌اش به معشوق فاصله بگیرد، حتی اگر او را در دلش نگه دارد. در پایان، شاعر به عشق و فراق اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند از معشوقش جدا شود و در خیالش همیشه با اوست.
ماهی رَوَد و من همه شب خواب ندانموه این چه حیات است که من می‌گذرانم
هوش مصنوعی: ماهی در آب میرقصد و من در طول شب نمیتوانم بخوابم. این چه نوع زندگی است که من سپری میکنم؟
گفتی که «چسانی، ز غمم باز نگویی؟»من با تو چه گویم، چو ندانم که چسانم؟
هوش مصنوعی: در اینجا شخصی از دیگری می‌پرسد که حالش چگونه است و چرا از غصههایش نمیگوید. اما پاسخدهنده در وضعیت نامشخصی قرار دارد و نمی‌داند چگونه باید حالش را توصیف کند یا احساساتش را بیان کند. به عبارت دیگر، او در گرفتن پاسخ به این سؤال حتی خودش هم گیج و سردرگم است.
یک شب ز رخ خویش چراغیم کرم کنتا قصه اندوه توام پیش تو خوانم
هوش مصنوعی: یک شب از چهرهات نورانی شو و به من روشنایی بده تا بتوانم داستان غمهایم را در حضورت بخوانم.
بوده‌ست گمانم که ز دستت نبرم جانجاوید بزی تو که یقین گشت گمانم
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که من به خاطر محبت و دلبستگیام به تو، نمیتوانم از دستت فاصله بگیرم؛ چون حالا دیگر به یقین به این باور رسیدهام.
پرسی که بگو حال خود، ای دوست، چه پرسی؟آن به که من این قصه به گوشَت نرسانم
هوش مصنوعی: دوست، وقتی از حال و روز من میپرسی، بهتر است که من این داستان را برایت تعریف نکنم.
نی ز آن منی تو، چه برم رشک ز اغیاربیهوده مگس از شکرستان که رانم؟
هوش مصنوعی: تو هیچگونه تعلقی به من نداری، پس چرا باید به دیگران حسادت کنم؟ همانند مگسی که از شکرستان میرانم، بیهوده به چیزی که برایم نیست، دل ببندم؟
تا چند دهی دردسر، ای اهل نصیحتمن خود ز دل سوخته خویش به جانم
هوش مصنوعی: ای اهل نصیحت، تا چه زمانی میخواهی دردسر به من تحمیل کنی؟ من خود از دل سوختهام به جانم رسیدهام.
زان گونه که ماندی تو درین سینه، هم اکنونمانی تو درین سینه و من بنده نمانم
هوش مصنوعی: به همان شیوهای که تو در قلب من جا داری، هم اکنون هم در این قلب باقی خواهی ماند و من به حال خودم نخواهم ماند.
گویند که «خسرو، تو شدی خاک به کویش »ناچار چو رفتن به درش می‌نتوانم
هوش مصنوعی: میگویند که خسرو، تو به خاطر عشق او به خاک کویش افتادهای. حالا که نمیتوانی به در او بروی، چه باید کنی؟