شمارهٔ ۱۵۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد و از دیدار او لذت می‌برد. او به باده‌نوشی و تماشای گل و گلزار اشاره می‌کند و از عشق و بوسه‌هایی می‌گوید که بیدار کننده است. شاعر احساس می‌کند که نمی‌تواند از معشوق جدا شود و به عشقش ادامه خواهد داد، حتی اگر بخواهد خونش را به خاطر عشق بریزند، از عشق خود استغفار نخواهد کرد. او تأکید می‌کند که نمی‌تواند از عشقش انکار کند و معتقد است که نباید درباره عشق زیاد سخن گفت.
خوش آمد با توام دیدار کردننظر در روی چون گلنار کردن
هوش مصنوعی: من از دیدن تو خوشحالم و دوست دارم به چهرهات نگاه کنم، مانند گلی که درخشان و زیباست.
کشیدن باده بر روی تو، وانگاهتماشای گل و گلزار کردن
هوش مصنوعی: نوشیدن شراب در کنار تو و سپس لذت بردن از زیبایی گلها و باغ.
چه خوش باشد ترا از خواب مستی،به زخم بوسه ها بیدار کردن
هوش مصنوعی: چه زیباست که به جای بیدار کردن از خواب، با بوسههای عاشقانه مجذوبت کنم.
ز من در پیش تو کاری نیابدبه جز نظاره دیدار کردن
هوش مصنوعی: من در حضور تو هیچ کاری جز تماشا و دیدن تو نمیتوانم انجام دهم.
نیارم از لبت دل را جدا کردکه نتوان خون ز خون بیزار کردن
هوش مصنوعی: نمیتوانم دل را از دهان تو جدا کنم، زیرا نمیتوان خون را از خون دور کرد.
به جرم عشق اگر خونم بریزندنخواهم هرگز استغفار کردن
هوش مصنوعی: اگر به خاطر عشق من را بکشند، هرگز از آنچه انجام دادهام پشیمان نخواهم شد و عذرخواهی نخواهم کرد.
به شمشیری نگردم منکر از عشقز تو کشتن، ز من اقرار کردن
هوش مصنوعی: من به هیچ چیزی که از عشق تو نشانهای به شمار رود، بیاعتنا نمیشوم، حتی اگر این عشق به قیمت جان من تمام شود. در عوض، آمادهام تا به عشق تو اعتراف کنم.
مگو خسرو که اینها گفتنی نیستنمی شاید سخن بسیار کردن
هوش مصنوعی: نمیتوان گفت که خسرو چه مسائلی در مورد این موضوع وجود دارد، زیرا گفتوگو در این زمینه محدود است و نمیتوان در مورد آن زیاد صحبت کرد.