شمارهٔ ۱۵۵۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به جستجوی عافیت، انسانیت و محبت می‌پردازد، ولی هیچ نشانی از آنها نمی‌یابد. او در جهانی سرگردان است و احساس می‌کند که هیچ‌کس از بنی آدم را نمی‌تواند پیدا کند. در عین حال به تأثیر ناخوشایند سرنوشت بر زندگی‌اش و جراحت دلش اشاره می‌کند و از نبرد با غم‌ها و مشکلات زندگی خود سخن می‌گوید. شاعر حس می‌کند که حتی در میان انسان‌ها نیز نشانه‌ای از انسانیت وجود ندارد و در نهایت به سرنوشت تلخ خود و به دردهایی که از ظلم می‌کشد، اشاره می‌کند.
عافیت را در همه عالم نمی یابم نشانگر چه می گردم به عالم هم نمی‌یابم نشان
هوش مصنوعی: در هیچ جای دنیا نتوانستهام نشانی از آرامش پیدا کنم، هرچقدر هم که جستجو کنم، باز هم نشانه‌ای نمی‌یابم.
آدمیت را کجا بر تختهٔ طینت کنم؟کآدمی را از بنی آدم نمی یابم نشان
هوش مصنوعی: من کجا میتوانم ویژگیهای انسانیت را بر اساس سرشت و طبیعت آدمی قرار دهم؟ زیرا نشانه‌ای از انسانیت در میان آدمها نمیبینم.
مردمی جستن زهر نا مردمی نامردمیستچون ز مردم در همه عالم نمی یابم نشان
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر از انسان‌ها دور شویم و به آنها پشت کنیم، در واقع از ویژگیهای انسانی خود دور شدهایم. زیرا در همه جا نمیتوان نشانی از انسانیت واقعی پیدا کرد. پس تلاش برای دوری از انسان‌ها نوعی ناپختگی و نامردمی محسوب میشود.
طالعم ناخوب و از اختر نمی بینم اثرسینه ام مجروح و از مرهم نمی یابم نشان
هوش مصنوعی: سرنوشت من خوب نیست و از نشانههای ستارهها نیز تغییری نمیبینم. دل من زخمی است اما هیچ نشانه‌ای از درمان و دلداری نمی‌یابم.
دل ز من گم گشت و من از دل براین نطع بلااز که خواهم جستنش کز غم نمی یابم نشان
هوش مصنوعی: دل من گم شده و من از دل خود بر این مصیبت چه کسی را برای جستجویش بیابم، زیرا از غم نمیتوانم نشانی از آن پیدا کنم.
خسروم، لیکن چو کیخسرو ز ترکان املشهربند ظلم، ار رستم، نمی یابم نشان
هوش مصنوعی: من مانند کیخسرو بزرگی هستم، اما از ظلم و ستمی که به شهر آمده و به دلیل ترکان، رنج میبرم. حتی اگر مثل رستم قوی هم باشم، نمیتوانم نشانی از امید و نجات بیابم.