شمارهٔ ۱۵۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد ناشی از دوری معشوق می‌پردازد. شاعر از غم و رنج خود می‌گوید، که در دنیای پر از فساد و بی‌عدالتی غرق شده است. او به چشم‌های معشوق و تأثیر آن‌ها بر دل خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که بدون وجود او، حتی اشک‌ها نیز بی‌فایده هستند. شاعر به حسرت عشق و تنهایی خود اشاره می‌کند و از حال عاشقان دیگر نیز سخن می‌گوید که به خاطر عشق خود مورد ملامت قرار می‌گیرند. در نهایت، شاعر از غم و اندوه خود در مواجهه با مشکلات عشق می‌نالد.
تا چند کوشی آخر در خون بی‌گناهان؟آهسته‌تر زمانی، ای میر‌ِ کج‌کلاهان
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی به بی‌گناهان ظلم کنی؟ کمی آرامتر رفتار کن، ای فرماندهی غافل.
چندان که بینم آن رو، چشمم نمی‌شود پرچون دیدن گدایان بر خوان پادشاهان
هوش مصنوعی: تا زمانی که آن چهره را میبینم، چشمانم سیراب نمیشوند، مانند دیدن گدایانی که در کنار سفره پادشاهان نشستهاند.
بی‌تو دو دیده چون نیست از هیچ گریه فارغمن داد خود نیابم هرگز از این گواهان
هوش مصنوعی: بی تو، چشمانم همچون هیچچیز، از گریه به دور نیستند. هرگز نمیتوانم از این شاهدان، داد و فریاد خود را به دست آورم.
من چشم باز کردم، خاک در تو دیدمچون کوری‌ام نیاید از سرمهٔ سپاهان؟
هوش مصنوعی: وقتی چشمانم را باز کردم، فقط خاک را در تو دیدم. حالا که نابینا هستم چطور میتوانم از سرمهٔ سپاهان بهرهمند شوم؟
غوغاست پیش رویت از عاشقان که باشدبازار بردگان را گرمی به چاشت‌گاهان
هوش مصنوعی: در جلوی تو جمعیتی شلوغ و پرشور از عاشقان است، که اگر میخواهی، میتوانی حس کنی همچون بازار بردگان در ساعات صبح گرم و پرهیاهو است.
عشاق رو سیه را لازم بود ملامتچون لعنت ملایک بر نامه گناهان
هوش مصنوعی: عاشقان بدشانس باید از سرزنش و ناراحتی رنج ببرند، مانند اینکه فرشتگان بر گناهان انسانها لعنت میفرستند.
خسرو به زلف و خالش اندوه خود چه گویی؟دانی که غم نیاید اندر دل سیاهان
زلف و خالش سیهدل و بیرحماند از آنرو غم دل گفتن با آن‌ها بیثمر است.