شمارهٔ ۱۵۸۳ - امیرخسرو دهلوی

ای دل، علم به ملک قناعت بلند کنچشم طمع ز خوان خسان بی گزند کن

خاک است هستی تو و خواهی که زر شوداز کیمیای نیستیش بهره مند کن

در خلوت رضا ز سوی الله روزگیرو ابلیس را به سلسله شرع بند کن

روزی اگر به سوخته محنتی رسیبر آتش درونه او جان سپند کن

آن کش ریاضتی نبود خود ز قند نهو آن کش محاسنی نبود، ریشخند کن

از کوی عقل بر در سلطان عشق رووین تاج بفگن از سر و نعل سمند کن

تا چند زاغ مزبله، لختی همای باشخود را به نانمودن خویش ارجمند کن

جان کش نخست در قدم شبروان عشقبرج حصار چرخ ز همت کمند کن

دشمن گرت ز پستی همت لگد زندتو خاک راه او شو و همت بلند کن

سنگ ار یکی زنند، دعاشان دوباره گویکبر ار یکی کنند، تواضع دوچند کن

این آستانه ملک کسی، ز آن دیگر استخسرو برو تو، هیچ کسی را پسند کن