شمارهٔ ۱۵۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به یاد معشوق می‌افتد و با ظرافتی خاص، از او می‌خواهد که خاطرات شیرین را زنده کند. او به دوگانگی احساسات اشاره می‌کند و به رغم دروغین بودن خوشحالی، خود را شاد نگه می‌دارد. نامه‌ای به معشوق می‌نویسد و شروع آن را با اشک‌هایش آغاز می‌کند. همچنین از او می‌خواهد که برای یک بار هم که شده، خواسته‌اش را برآورده کند. در نهایت، حسرت دیدن معشوق را بیان می‌کند و از او می‌خواهد تا برای دیدنش منتظر بماند و در دل خود ارزش عشقی که به آن باخته را افزایش دهد.
ای دل، ز وعده کج آن شوخ یاد کنخود را به عشوه، گر چه دروغ است، شاد کن
هوش مصنوعی: ای دل، به یاد آن وعدههای فریبنده آن معشوق افت، خودت را با ناز و عشوه خوشحال کن، حتی اگر این وعدهها دروغین باشد.
بنویس نامه ای و روا کن به دست اشکلیک اول از سیاهی چشمم سواد کن
هوش مصنوعی: نامه‌ای بنویس و بگذار تا اشکها بر آن بیفزایند، اما ابتدا از تاریکی چشمم بنویس.
تا چند خود مراد کنی صد هزار کاریک کار بر مراد من بی مراد کن
هوش مصنوعی: چرا همچنان به خواستههای خود مشغولی؟ صدها کار برایت انجام میشود، اما یک خواستهی مهم من را بدون هیچ قید و شرطی برآورده کن.
اینک سواره می رود و تا ببینمشای آب دیده یک نفسی ایستاد کن
هوش مصنوعی: او هماکنون سوار بر اسب میرود. ای چشمان پرآب، کمی صبر کن تا او را ببینم.
خسرو، چو نرد عشق به جان باختی، کنونماندن به دست تست، گرو را زیاد کن
هوش مصنوعی: خسرو، وقتی که در عشق بازی را با تمام وجود باختی، حالا این به تو بستگی دارد که چطور ادامه بدهی و به آخر برسانی. پس تلاش کن تا چیزهای بیشتری به دست بیاوری و موفقتر باشی.