شمارهٔ ۱۵۸۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به هشدار و نصیحت می‌پردازد و از مخاطب می‌خواهد که از افراط و زیاده‌روی در عشق و احساسات خودداری کند. او به مخاطب یادآوری می‌کند که در پی جلال و زیبایی‌های ظاهری نرود و از کار‌هایی که به زیان خود و دیگران است پرهیز کند. همچنین اشاره می‌کند که عشق می‌تواند آفتی باشد و بهتر است انسان به بندگی و تواضع بگراید و از خودخواهی و تحمیل احساساتش بر دیگران دوری کند. در کل، این اشعار بر احتیاط و خردمندی در روابط عاطفی تأکید دارند.
عزم برون چو مست خماری شوی، مکنتاراج نقش آزری ومانوی مکن
هوش مصنوعی: وقتی که تصمیم به خروج از حالتی خاص داری، نباید به زیباییها و جذابیتهای دنیوی آسیب برسانی و آنها را از بین ببری.
خردی و همرهی بدان می کنی، خطاستخوبی، ولی چه سود که بد می شوی، مکن
هوش مصنوعی: اگر به دیگران کمک کنی و در کنار آنها باشی، ممکن است کار خوبی انجام داده باشی، اما اگر در این مسیر به خودت آسیب برسانی، این کار منطقی نیست. پس از انجام چنین کاری پرهیز کن.
گر چه خوش است جور و جفاهای نیکوانلیکن اگر نصیحت من بشنوی، مکن
هوش مصنوعی: اگرچه رفتار بد و ستمگران در نظر برخی جالب است، اما اگر نصیحت من را بپذیری، از آن دوری کن.
کج می نهی به گاه خرامش به دیده پایافگار گشت چشم من، این کج روی مکن
هوش مصنوعی: تو به هنگام راه رفتن، بدن خود را کج میکنی و این زیبایی باعث میشود که چشم من خسته و نگران شود. لطفاً این کجروی را ادامه نده.
گیرم که از لبم نرسانی گل انگبینباری بدین سخن دل دشمن قوی مکن
هوش مصنوعی: هرچند که تو از لبم شهد شیرین را نمیآوری، اما برای دل دشمن به خاطر این کلام، کار را دشوار نکن.
بنمای رو و چشم مرا منتظر مداربگشای زلف وکار مرا یکتوی مکن
هوش مصنوعی: به من نشان بده و منتظر نگاه من نمان، زلف خود را باز کن و کار مرا به یک نفر دیگر واگذار نکن.
عشق آفت است، خسرو، پا را به هوش نهتسلیم شو به بندگی و خسروی مکن
هوش مصنوعی: عشق می‌تواند تحولی خطرناک باشد، ای فرزانه، هوشیار باش و اجازه نده که به راحتی در دام بندگی گرفتار شوی و خود را خوار نکن.