شمارهٔ ۱۵۸۵
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به دلتنگی و ناکامی خودش در عشق اشاره می‌کند. او از یار خود یاد می‌کند که هیچ توجهی به او ندارد و این موضوع باعث ناامیدی‌اش شده است. شاعر در حسرت دیدن یار و سپری کردن لحظات با او به سر می‌برد، اما بخت بدش مانع از تحقق این آرزو می‌شود. در حالی که عمرش به انتظار گذرانده، از درد و رنجی که ناشی از عدم حضور معشوق است، می‌نالد و به خداوند شکایت می‌کند. در نهایت، او از خیانت زمانه و بی‌خبری دیگران درباره درد عشقی که تجربه می‌کند، سخن می‌گوید.
امروز باز شکل دگرگشت یار منیادی نکرد از من و از روزگار من
هوش مصنوعی: امروز دوباره محبوبم به شکلی دیگر ظاهر شده و هیچ اشارهای به من و وضعیتم نکرد.
صد ره فتاده بر ره خویشم بدید و هیچرحمت نکرد بر دل امیدوار من
هوش مصنوعی: من بارها بر سر راه خود افتادهام، اما هیچکس بر دل امیدوارم رحم نکرده است.
مردم در آرزوی کناری و بخت بدننهاد آرزوی من اندر کنار من
هوش مصنوعی: مردم به دنبال خوشبختی و آرامش هستند و در عوض، شانس بدی بر سر راهشان قرار میگیرد. اما آرزوی من این است که آنچه میخواهم و به دنبالش هستم، درست در کنار من قرار داشته باشد.
عمرم در انتظار شد و یک دم آن حریفنآمد که وای بر من و بر انتظار من!
هوش مصنوعی: عمر من در حال گذر است و هیچوقت آن دوست و همراهی که انتظارش را میکشیدم نیامد. این موضوع هم باعث افسوس من شده و هم بر انتظار طاقتفرسای من میافزاید!
گه آه و گاه گریه و زاری و گه نفیریارب، کجا شد آن همه صبر و قرار من؟
هوش مصنوعی: گاهی آه میکشم و گاهی گریه و ناله میکنم، خدایا چه شد آن صبر و آرامشی که داشتم؟
گر من به کوی می دوم از بهر یک نظرتا به که گشت می زند آن شهسوار من
هوش مصنوعی: اگر من به خیابان میروم فقط برای این است که یک نگاه به او بیندازم، تا ببینم آن سوار کاران مشهور چطور از میخانه میگذرد.
ای مردمان، به زهره و مه بنگرید، لیکزنهار منگرید به سوی نگار من
هوش مصنوعی: ای مردم، به زیبایی زهره و ماه نگاه کنید، اما مواظب باشید که چشمتان به سمت محبوب من نیفتد.
ایزد کجات بهر هلاک من آفریدای آفت دل من و آشوب کار من
هوش مصنوعی: خداوند، تو برای نابودی من چه هدفی داری؟ تو باعث درد و رنج من و بینظمی در کارهایم هستی.
دشمن بدید گریه خسرو، دلش بسوختهرگز نگفتیش که بس، ای دوستدار من
هوش مصنوعی: دشمن وقتی که گریه خسرو را دید، دلش برای او سوخت و هرگز به او نگفت که بس است، ای دوستدار من.