شمارهٔ ۱۵۹۶
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر به زیبایی، عشق و جذبه‌ی معشوق را توصیف می‌کند. او می‌گوید که زلف معشوق به مانند کمر فتنه‌ای است که برمیان او بسته شده و دلش را به آتش کشیده است. معشوق با زیبایی‌هایش، همه‌ی جهان را به گردن او آویخته است. برخورد با معشوق به مثابه یک جادو است و عشق او به قدری قوی است که هیچ‌کس نمی‌تواند از این جاذبه رهایی یابد. شاعر احساس می‌کند که حتی پزشک هم نمی‌تواند چاره‌ای برای درد عشقش پیدا کند و در نهایت، او در دام خیال و یاد معشوق اسیر شده است. در این میان، عشق او به معشوق را به زیبایی و هنرمندی تشبیه کرده است.
ز زلف تو کمر فتنه بر میان بستنز من به یک سر مویت همه جهان بستن
هوش مصنوعی: از زلف تو، سرِ فتنه را به کمر بستهاند و از من، با یک تار مویت، تمامی جهان را به تسخیر درآوردهاند.
دل پر آتش من زان به زلف در بستیکه بس عجب بد آتش به ریسمان بستن
هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلف تو آتشین شده است و جالب اینجاست که تو آن را به وسیله یک ریسمان مهار کردی.
ز عشق طره تو نافه می کند آهووگر که چند گره به شکم توان بستن
هوش مصنوعی: از عشق موی تو، آهو خود را به زیبایی میآراید، حتی اگر چند نقطه از شکمش را هم ببندند.
نگار بستن تو جادویی است اندر دستکزان نگار توان دست جاودان بستن
هوش مصنوعی: زیبایی و جذابیت تو چنان قدرتی دارد که با آن میتوان به دستیابی به ابدیت و جاودانگی موفق شد.
ز ناتوانی چشمت جهان چو گشت خرابطبیب را نبود چاره از دکان بستن
هوش مصنوعی: به دلیل ناتوانی و ضعف چشمانت، دنیا برایت نابود شده است و پزشک هم نمی‌تواند هیچ کمکی کند و تنها چارهاش این است که دکانش را ببندد.
خیال روی تو شد شهربند سینه منهمای را نتوان جز به استخوان بستن
هوش مصنوعی: تصویر چهره تو همچون محبوس کنندهای در دل من است، و نمیتوانم همای را جز با استخوانهای خود به قید و بند درآورم.
نبست خسرو مسکین دلی به تو که تراستاگر چه نیز گشاید از این میان بستن
هوش مصنوعی: خسرو، دل بیچارهای ندارد که مال تو باشد، هرچند ممکن است از بسته شدن این ارتباط هم گشوده شود.