شمارهٔ ۱۶۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عمق غم و درد خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که غم او به مراتب بهتر از شادی دیگران است. او احساس می‌کند که اگر لایق خدمت دیگران نیست، باید بر او لعنت فرستاده شود. همچنین از فراق محبوبش می‌نالد و چهره‌های بی‌احساس دیگران را به باد انتقاد می‌گیرد. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که مهربانی و رحمت تنها به کسانی که شایسته‌اند می‌رسد و او در این میان به فراموشی سپرده شده است.
ای غمت خوش تر ز شادی کساناز غم خود هر دمم شادی رسان
هوش مصنوعی: غم تو برایم از شادی دیگران دلپذیرتر است و هر لحظه غم خود را به شادی تبدیل میکنم.
چون کسان گر لایق خدمت نه ایملعنتی بفرست بر ما ناکسان
هوش مصنوعی: اگر ما لایق خدمت نباشیم، پس لعنت بر ما ناکامان.
پاره پاره کن مرا بر فرق خویشتا همه زاغان برند و کرکسان
هوش مصنوعی: مرا به صورت تکهتکهای تقسیم کن تا همه پرندگان و لاشخورها را از خود دور کنی.
هر کسی در کعبه وصلت رسیدمن بمردم در میان واپسان
هوش مصنوعی: هر فردی که به حقایق و نزدیک شدن به خداوند برسد، من در میان کسانی که به او نزدیک نمیشوند یا به حالت عادی باقی میمانند، از دنیا رفتهام.
مهربانی زو مجو، خسرو، از آنکشعله را رحمت نیاید بر خسان
هوش مصنوعی: خسرو عزیز، از مهربانی گمان نکن، زیرا مانند شعلهای که برای ضعیفان رحمت نمیآورد، این محبت نیز به آنها نمیرسد.