شمارهٔ ۱۶۳۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد عشق و عذاب‌های ناشی از آن است. شاعر از احساسات خود در مواجهه با محبوب صحبت می‌کند و می‌گوید که حتی اگر چشمش را بر روی محبوب دوخته باشد، این عشق و کین توز بودن محبوب را به خوبی درک می‌کند. او به شب‌هایی اشاره دارد که با دلسوخته و در آتش عشق سپری می‌شود و بیان می‌کند که حتی با وجود این همه درد و رنج، هنوز به دیدن محبوب ادامه می‌دهد. در نهایت، شاعر از زیبایی کلمات و ناز محبوب می‌گوید و احساس بندگی در برابر عشق را توصیف می‌کند.
گر هوس بردم به رویت چشم خود بر دوختنچشم کین توز تو نیکو داند این کین توختن
هوش مصنوعی: اگر به تو علاقهمند شوم، چشمانم را بر روی تو میبندم و تیر کینهات را به خوبی میشناسم و میدانم که این کینه را باید فراموش کرد.
گر بدوزی دیده از تیرم که در رویم مبینهم به رویت گر ز رویت دیده دانم دوختن
هوش مصنوعی: اگر چشمانت را از تیر نگاهم بدوزی و به من خیره نشوی، من هم با اینکه نمیتوانم به چشمان تو نگاه کنم، اما میدانم که نگاه تو در دل من نقش بسته است.
می خورم دود چراغ دل همه شب تا به روزهم نمی آرم خطی از لوح صبر آموختن
هوش مصنوعی: نیمههای شب، با روشن کردن چراغ و کشیدن دود از آن، در حال نوشیدن هستم. تا صبح هیچ نشانهای از صبر را روی لوح دل نشان نمیگذارم و به یادگیری این صبر مشغول هستم.
بر من دلسوخته همسایه هم ناید گهیجز به آتش خواستن یا خود چراغ آفروختن
هوش مصنوعی: همسایه دلسوخته من هیچگاه به سراغم نمیآید، مگر اینکه آتش دلش را با درخواستش روشن کند یا خودش چراغی به نور امید روشن کند.
گر تو نظاره کنی، باید مرا آتش زدنو اندک اندک پیش تو، بل ذره ذره سوختن
هوش مصنوعی: اگر تو به من نگاه کنی، باید مرا بسوزانی و به آرامی و کم کم، در حضورت از بین بروم.
وه چه خوش آید از تو این قدر گفتن به ناز« بنده خسرو را که بفروشم، ولی نفروختن »
هوش مصنوعی: چه زیباست که تو اینقدر با ناز صحبت میکنی، به طوری که بندهی خسرو را میتوانم بفروشم، اما هیچگاه حاضر به فروش او نیستم.