شمارهٔ ۱۶۳۸ - امیرخسرو دهلوی

چون بستدی دل من، پرسشم کن به ازینبردی چو جان ز تنم، تیرم مزن ز کمین

زان ره که خنده زنان آیی چو سرو روانخواهم که هم به زمان خاکی شوم به زمین

ای بنده مهر و مهت، صد جان ته کلهتگشتم چو خاک رهت، دامن ز بنده مچین

دل در غم چو تو مهی جان مرگم چو تو نه ایاز مرهم چو تو نهی، دردم فزون شد ببین

از خنده چون نمکی ریزی ز لب دمکیملک دو جم نه یکی گیری از آن دو نگین

از من به سوی دیگر بر مشکن و مگذرکن هر چه هست دگر بر جان من مکن این

ای لاله، از تو خجل، سرو از تو پای به گلبنشسته ای چو به دل، لختی به دیده نشین

رویت بلای جهان، عشق تو داغ نهانلعل تو راحت جان، زلف تو آفت دین

نآیی به دست مرا، خسرو کجا، تو کجا!ماهی مگر به سما یا حور خلد برین؟