شمارهٔ ۱۶۴۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبوبش می‌خواهد که نگاهی به او بیندازد و با مهربانی‌اش به او آرامش دهد. او به احساس درد و رنجی که از دوری محبوب می‌کشد اشاره می‌کند و درخواست می‌کند که تنها با یک نگاه یا توجهی، به او زندگی ببخشد. شاعر همچنین به سوختگی دلش اشاره دارد و از محبوب می‌خواهد که برایش دعا کند و او را به یاد داشته باشد. در نهایت، وی از محبوب می‌خواهد که از وضعیت دیگران نگران نباشد و فقط به او توجه کند.
ز سر کرشمه یک ره نظری به روی من کنبه عنایتی که دانی گذری به سوی من کن
هوش مصنوعی: نگاهی به من بینداز، فقط یک بار و با لطفی که خودت میدانی؛ یک سر به سوی من بیاور تا شاید دل من شاد شود.
منم و دلی و دردی ز غمت چو ناتوانانبه زکوة تندرستی نظری به سوی من کن
هوش مصنوعی: من به همراه دلی پر از درد و غم تو هستم و مانند افرادی که ناتوانند، از تو میخواهم که نگاهی به من بیندازی و کمکم کنی تا از این رنج نجات پیدا کنم.
همه بوی عود نبود که به رغبتش بسوزیدل سوخته ست، قدری نظری به بوی من کن
هوش مصنوعی: همه بویی که معطر است، این نیست که فقط به خاطرش دل بسوزانی. دل من هم دچار سوختگی است، کمی به بوی من توجه کن.
اگرست رسم خوبان که به مو نهند دلهادل خود بیار و جایش به تن چو موی من کن
هوش مصنوعی: اگر خوبان دلها را با موهای خود گره بزنند، تو هم دل خود را بیاور و آن را به جای موی من در بدنم قرار بده.
به دو زلف طوق دارت، نه یکی که صد به هر خموگرت هزار باشد، همه در گلوی من کن
هوش مصنوعی: این بیت به زیبایی توصیف می‌کند که چگونه زلفهای دوست مانند نخی است که انسان را به خود می‌کشد. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر این زلفها بسیار فراوان هم باشند و به اشکال مختلف به دور گردن او بپیچند، او می‌خواهد که همه آنها در اختیار او باشد و به آنها وابسته است. به طور کلی، این تصویر از عشق و وابستگی عمیق به محبوب است.
تن خاکیم لبالب همه پر ز خونست از تولب خویش را تو ساقی، ز سر سبوی من کن
هوش مصنوعی: ما جسمی از خاک هستیم که پر از خون و زندگی است. ای ساقی، از لبان خودت به من بنوشان و می را از سر کوزهام بریز.
نگران مشو ز خسرو که بد است حالش آخرنفسی بیا و بنشین، بد من نکوی من کن
هوش مصنوعی: نگران حال خسرو نباش، چون حالش خوب نیست. فقط لحظهای پیش من بیا و بنشین، تا بد من را خوب کنی.