شمارهٔ ۱۶۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بازی و خیال پردازی شب و روز با جوانان اشاره دارد و از خط زیبای معشوقش الهام می‌گیرد. او به توصیف معشوقی می‌پردازد که جذابیت و زیبایی‌اش، جوانان را مجذوب کرده و باعث خطر برای آنها می‌شود. شاعر به نگرانی‌ها و اندوه ناشی از جدایی و فقدان ناشی از این عشق اشاره می‌کند و از حس بی‌پناهی و ناامیدی خود صحبت می‌کند. او در تلاش است تا راهی برای بیان احساساتش بیابد، در حالی که به طعن و قضاوت‌های نادرست دیگران اشاره می‌کند. در نهایت، عشق و زیبایی معشوق، نقش مهمی در زندگی او ایفا می‌کند و شاعر با تمامی مشکلات و چالش‌ها به عشق خود پایبند است.
منم و خیال بازی شب و روز با جانانز خط خوش تو با خود ورقم خیال جوانان
هوش مصنوعی: من خودم و در خیال بازی کردن با جوانان در روز و شب هستم، با یاد خط خوش تو که ذهنم را مشغول کرده و تصویری از جوانان را برایم میسازد.
که زید به شهر ازینان که اسیر تو جهانیتو چو خونیان ظالم ز کرشمه تیغ رانان
هوش مصنوعی: زید به شهر از اینان که اسیر تو هستند، تو همچون خونریزان ظلم بر اثر نیرنگ شمشیرزنان هستی.
تو که پیر زهد و تقوی به خرامشی کشی صدچه غمت بود عفاالله ز هلاکت جوانان
هوش مصنوعی: تو که در مسیر زهد و تقوا قدم میزنی، چرا نگران هستی؟ خداوند جوانان را از هلاکت نجات دهد.
سخن فراقت از دل، هوس هلاک من شدچو نفیر و آه و جانم به حضور ناتوانان
هوش مصنوعی: کلام دوری تو از دل من، آرزوی هلاکتم را برانگیخت، مثل فریاد و آه که جانم را به پیش ناتوانان میبرد.
من و حیرت و خموشی، تو شناسی این معماکه حدیث خوش نگفتی به زبان بی زبانان
هوش مصنوعی: من در حیرت و سکوت هستم و تو نمیتوانی این راز را درک کنی؛ چرا که داستان زیبا را به زبان کسانی نگفتهای که به زبان خارجی صحبت نمیکنند.
چه کنم، چه حیله سازم که به جان رسید کارمکه ز طعن خلق نادان، به زبان کاردانان
هوش مصنوعی: چی کار کنم یا چه ترفندی به کار بگیرم که کارم به جایی رسیده که از حرفهای نادرست و ناپسند مردم نادان ناراحت هستم و میخواهم به خوبیهای کسانی که دانا هستند صحبت کنم.
تو اگر چه گاه گاهی نکنی نگه به خسروچه خوش است، وه که جانش به حدیث بدگمانان!
هوش مصنوعی: اگرچه تو گاهی اوقات به من توجه نمیکنی، ولی دیدن عشق و زیبایی او چقدر لذتبخش است. آه، که زندگیاش تحت تأثیر گفتههای بدبینانه دیگران قرار دارد!