شمارهٔ ۱۶۴۶
هوش مصنوعی: غزل به زیبایی احساسات عاشقانه و حسرت را به تصویر می‌کشد. شاعر در شب، به وصف ماه و جذابیت آن می‌پردازد و خود را در کنار معشوقش تصور می‌کند. او با بیان تصاویری چون دامن به خون و زلف چون رسن، فضای عاشقانه و در عین حال پر از درد را به تصویر می‌کشد. البته از ترس مردم، سعی در دور شدن دارد، اما نمی‌تواند از عشق و اشک خود دست بکشد. شاعر به اوج اندوه و خواسته‌اش اشاره می‌کند که آرزو دارد با معشوقش به طور آزاد و بی‌پرده باشد و حسرت بر دلش می‌نشیند. این عشق عمیق و پر از احساسات، او را به جنگی درونی دعوت می‌کند.
مه شبگرد من امشب چو مه می گشت و من با اولبی و صد فسون در وی، خطی و صد فتن با او
هوش مصنوعی: امشب، ماه شبگرد به دور خود میچرخید و من نیز با او همراه بودم. در دل من گاهی لبخندی بود و بسیاری از جاذبهها و رازها، و در دل او نیز نشانهها و وسوسههای زیادی وجود داشت.
قبا را بر زده دامن به خونریزی و از مژگانچو قصابی کشیده تیغ و زلف چون رسن با او
هوش مصنوعی: بر تن خود پیراهنی پوشیده و دامنش به خون آغشته است، چشمانش همچون چاقوی قصابی تیز و زلفهایش به اندازهی یک طناب نرم و معلق است.
ز بیم خلق ازو در می کشیدم پای خود، لیکنمرا برداشته می برد آب چشم من با او
هوش مصنوعی: از ترس دیگران، به آرامی از او دور میشدم، اما در عین حال اشکهایم به خاطر او سرازیر بود.
فلک هرگز گذارد ماه را در گرد شب گشتناگر زان طره شبرنگ باشد یک شکن با او؟
هوش مصنوعی: آسمان هرگز اجازه نمیدهد که ماه در دور شب بچرخد، مگر اینکه یک پیچش موی تیره او را به این کار وادار کند.
مرا گویی که هر کس بیند از سودای آن روزیکه آن دیوانه می آید، جهانی مرد و زن با او
هوش مصنوعی: تو میگویی هر کس به خاطر آرزوی آن روزی که آن دیوانه میآید، عشقش را در دل دارد، مردان و زنان زیادی به دنبالش هستند.
گریبانم به صد چاک است ازین حسرت که تا روزیبرهنه در برش گیرم که نبود پیرهن با او
هوش مصنوعی: من به خاطر حسرتی که دارم، گریبانم پر از چاک و پارگی است، زیرا آرزو میکنم روزی او را بدون لباس در آغوش بگیرم؛ چرا که در کنار او، از لباس و پیرهن خبری نیست.
نگارا، همچو جان در تن درآ اندر بر خسروبرون کن جان رسمی را که راضی نیست تن با او
هوش مصنوعی: ای محبوب، مانند جان در بدن، عشق و زندگی در وجود خود را از خسرو بیرون کن. نشان رسمی را که تن با آن راضی نیست، از وجود خود دور کن.