شمارهٔ ۱۶۴۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و دردناک عاشقانه می‌پردازد. شاعر از رنج و غم دوری معشوق صحبت می‌کند و ناکامی‌اش در رسیدن به او را به تصویر می‌کشد. او به شدت تحت تأثیر زیبایی و حضور معشوق است و این احساساتش را با خنجر و جنگ واقعی مقایسه می‌کند. همچنین، شاعر از معشوق درخواست می‌کند که به او رحم کند و به دلیل شدت عشقش، دیگر نتواند او را ستایش کند. با این حال، او در دل درد و اندوهش قصه‌های زیادی دارد اما از بیان آن‌ها می‌ترسد. در نهایت، شاعر از ظلم و داغ این عشق بی‌نتیجه سخن می‌گوید.
بیچاره دلم خون شد در پیش خیال توتا چند هنوز آخر دوری ز وصال تو
هوش مصنوعی: دل غمگین و ناتوان من به خاطر یاد تو پر از درد و رنج شده است. نمیدانم تا کی باید به دوری و جدایی از تو ادامه بدهم.
عقل و دل و جان از تن، برد این همه عقل از منمن مانده ام و چشمی حیران جمال تو
هوش مصنوعی: عقل، دل و جانم همه از بدنم جدا شدهاند، این همه فهم و عقل را از من گرفتهاند. حالا من تنها ماندهام و چشمی حیران از زیبایی تو.
خنجر کش و بازم کش تا باز رهم زین غمور زانکه بود، جانا، هر چند وبال تو
هوش مصنوعی: خنجر را بکش و دوباره بزن تا از این غم رهایی یابم، اگرچه میدانم جانا، هر بار که تو به من آسیب میزنی، باری بر دوشم میگذاری.
زینگونه کن من دیدم شکل تو و حال تودشوار برم جان را از دست خیال تو
هوش مصنوعی: من به این شکل تو و حالت توجه کردهام و در این وضعیت، از شدت عشق و تصور تو جانم در خطر است.
ای لشکر مشتاقان در پیش رکاب توای گردن سربازان در پیش دوال تو
هوش مصنوعی: ای گروه عاشقان، در جلو پای تو حرکت میکنند و ای نشانه سربازان، در مقابل تو قرار دارند.
یارب که چه ظلم است آن، یارب، که چه داغ است اینبر جان مسلمانان از هندوی خال تو
هوش مصنوعی: ای خدا، چه ظلم بزرگی است و چه درد عمیقی بر دل مسلمانان از زیبایی هندی تو.
جانی ست مرا هدیه، منمای چنان رویمکاندازه من نبود تعظیم جمال تو
هوش مصنوعی: مرا جان و جانی عطا کردی، لطفاً به گونهای رفتار نکن که نتوانم شایستهی زیباییات احترام بگذارم.
صد قصه فزون دارم از درد دل خسرولیکن به زبان نارم از بیم ملال تو
هوش مصنوعی: من از درد و غصههای خسرو، داستانهای زیادی دارم، اما به خاطر اینکه مبادا تو ناراحت شوی، چیزی نمیگویم.