شمارهٔ ۱۶۵۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف شخصی می‌پردازد که به نظر می‌رسد خیانتکار و ظالم است و در عین حال جذابیت خاصی دارد. شاعر به این فرد با خطاب‌هایی چون "رهزن عشاق" و "ماه شب افروز" اشاره می‌کند و از ظالمی او در حق دل‌باختگان صحبت می‌کند. شاعر از درد و رنجی که این شخص بر دل‌ها می‌گذارد سخن می‌گوید و به عواقب رفتارهای نامناسب او اشاره می‌کند. او به تناقضات اخلاقی این فرد، که هم می‌تواند دل‌انگیز باشد و هم آسیب‌زننده، با لحنی انتقادی می‌نگرد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که با وجود تمام آسیب‌های او، هنوز به او وابستگی دارد و رنج و خاری را که از او می‌کشد، تحمل می‌کند.
ای رهزن عشاق، چه عیار کسی تووی ماه شب افروز، چه طرار کسی تو
هوش مصنوعی: ای دزد دلهای عاشقان، چقدر با شخصیت و با ارزش هستی! تو همانند ماهی که شب را روشن می‌کند، چقدر زیبا و جذابی!
خون است می نوشگوارت ز دل خلقای ظالم بی مهر، چه خونخوار کسی تو
هوش مصنوعی: ای ظالم بی محبت، مردم از درد دلشان به تو شکایت میکنند و تو را به خونخوار تشبیه میکنند. چرا که تو بر احساسات و رنجهای دیگران بیتوجهی و مانند کسی هستی که فقط به خود می‌رسد.
هر چند که گویند مکن جور، کنی بیشزین خوی مخالف چه جفا کار کسی تو
هوش مصنوعی: هرچند که به تو میگویند که ظلم نکن، اما تو بیشتر از این هم میکنی. چه ظلمی است که کسی اینگونه با دیگران رفتار کند.
خنجر زنی از غمزه و رحمت نکنی هیچزین بیش عفاالله چه ستمگار کسی تو
هوش مصنوعی: اگر با نگاهی شیطانی و دلربا به کسی ضربه بزنی و هیچ رحمی در دل نداشته باشی، دیگر فرقی نمیکند که به چه کسی ظلم کردهای، چرا که تو خودت در این کار ستمکار هستی.
گر جان ندهم، سر نهم، آزرده کنی دلهم جان و سر تو که دل آزار کسی تو
هوش مصنوعی: اگر جانم را ندهید و سرم را فدای شما کنم، به هر حال اگر دل کسی را آزرده کنید، چه اهمیتی دارد که من جان و سرم را فدای شما کردهام.
خوارم کنی و عزتم این بس که بگوییکای بر درم افتاده، تویی خوار کسی تو
هوش مصنوعی: اگر مرا خوار کنی، برای من همین کافی است که بگویی: تو که بر در من افتادهای، خودت در حقیقت خوار هستی.
چندین که جفا برد ز تو خسرو مسکینروزیش نگفتی که وفادار کسی تو
هوش مصنوعی: به چه تعداد مشکلات و سختیها که از تو کشیدم، ای خسرو بیچاره! هرگز به من نگفتی که وفاداری از ویژگیهای کسی است.