شمارهٔ ۱۶۸۷
هوش مصنوعی: شعر درباره غم و درد ناشی از شهادت و وفا و عشق است. لاله‌ها نشانه‌ای از یاد شهدای عاشق هستند و عشق را به عنوان یک واقعیت متعادل بین وجود و عدم معرفی می‌کند. شاعر از ناتوانی در مقابل ظلم و ستم سخن می‌گوید و به دلمشغولی‌های خود اشاره می‌کند. همچنین به حسادت شخصیت‌های تاریخی مانند خسرو و جمشید اشاره می‌کند که تحت تأثیر مقام و عشق قرار دارند. در نهایت، شعر نشان‌دهنده عمیق‌ترین احساسات انسانی و جستجوی معنا در عشق و ضایعات ناشی از آن است.
لاله دمد از خون شهیدان غم اوتا حشر در آیند به خوان علم او
هوش مصنوعی: گل لاله از خون شهیدان شکوفا میشود و غم این شهیدان تا روز قیامت با علم و دانش ایشان بر همگان روشن خواهد شد.
از جور و وفا و ستم هر که بپرسیدر عشق مساوی ست وجود و عدم او
هوش مصنوعی: هر کس که درباره ظلم و وفا و ستم در عشق بپرسد، میبیند که وجود و عدم عشق هر دو به یک اندازه برای او معنا دارند.
می زد رقم غالیه نقاش سیه کاربشکست ز رشک خط سبزت قلم او
هوش مصنوعی: نقاشی که با رنگ سیاه کار میکرد، بر اثر حسادت نسبت به خط سبز تو، قلمش را شکست.
در پای خم امروز چو من صاف دلی نیستجز درد که پیوسته بود در قدم او
هوش مصنوعی: امروز در کنار این خم، دیگر کسی به اندازه من دل صاف و بیآلایش ندارد، جز درد که همیشه در پی او بوده است.
خسرو چو خورد می ز سفال سگ کویشجمشید حسد می برد از جام جم او
هوش مصنوعی: خسرو وقتی از کوزه سفالی شراب مینوشد، سگ جمشید (که نماد قدرت و ثروت است) به او حسادت می‌کند، چون او از جام جمشید بهرهمند است.