شمارهٔ ۱۶۸۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق عمیق خود به محبوبش صحبت می‌کند. او با دیدن چهره محبوبش، احساساتی قوی و جریانی از عشق را تجربه می‌کند. زیبایی و صفای چهره محبوب باعث شده که شاعر در افکارش غرق شود و هرچقدر که تلاش کند، نمی‌تواند از این عشق دور بماند. او به عشق و دلدادگیش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که حتی در شب، صدای فریاد عاشقانه‌اش در کوی محبوب سکوت نمی‌کند. شاعر بیان می‌کند که چگونه به خاطر محبت محبوب، از خود بی‌خود شده و در انتظار لحظه‌ای است که در کنار او باشد.
تا شدم چشم آشنا با روی توچشمه ها از من روان شد سوی تو
هوش مصنوعی: زمانی که با چهرهات آشنا شدم، احساسات من به سوی تو مانند چشمهای روان شد.
بس که مویت در خیال من نشستدر خیالم کین منم با موی تو
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه فکر تو و موهایت همیشه در ذهن من جا گرفته، گویی خودم نیز با موی تو در خیال تو هستم.
عاشق روی توام کز بس صفاروی توان دیدن اندر روی تو
هوش مصنوعی: من عاشق چهرهات هستم، زیرا از شدت زیباییات نمیتوانم به خوبی چهرهات را ببینم.
من کجا خسپم که از فریاد منشب نمی خسپد کسی در کوی تو
هوش مصنوعی: من در کجا باید بخوابم که صدای فریاد من باعث خوابآلودگی شب نمیشود و هیچ کس در کوچه تو به خواب نمیرود؟
گفتیم بی روی من در گل مبینچون کنم، می آیدم زو بوی تو
هوش مصنوعی: خانهام را با یاد تو پر کردهام و بدون دیدن چهرهات، نمیدانم چطور زندگی کنم؛ اما با هر نفسی که میکشم، بوی تو به مشامم میرسد.
نفگنی در گردنم دستی که نیستاین کمان را طاقت بازوی تو
هوش مصنوعی: دست من توانی برای کشیدن این کمان ندارد، بنابراین به من نگو که آن را بکش.
سر به زانو مانده ام از دامنتتا چرا بوسد سر زانوی تو
هوش مصنوعی: من از شدت عشق و احساسات، سرم را به زانوهایت گذاشتهام و به دلایلی که دارم، میخواهم سر زانویت را ببوسم.
بنده خسرو از سر جان خواستتتا نشیند ساعتی پهلوی تو
هوش مصنوعی: من، بندهی شاه، از تمام وجودم برای تو درخواست میکنم که کمی کنار تو بنشینم.