شمارهٔ ۱۷۰۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دل‌فریبی معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که چهره‌اش مانند گل نرگس زیباست. او اعتراف می‌کند که چشم‌های معشوق همیشه مست و جذاب است، اما در عین حال باید در عشق هشیار باشد. شاعر از درد دلش می‌گوید که درمان نمی‌شود جز با محبت معشوق. همچنین، او به بازیگوشی دل در عشق می‌پردازد و احساس می‌کند که در غم دوری معشوق، نفسش به سختی می‌گذرد. در کل، شعر بیانگر عشق و درد ناشی از آن است.
چو بنمایی رخ گلنار گونهگل اندر خار غلتد خار گونه
هوش مصنوعی: هرگاه چهرهات را نمایان کنی، گل در میان خاری میغلطد. خاری که بهخودیخود زیبایی ندارد.
همیشه چشم تو مست است، جاناولی در دلبری هشیار گونه
هوش مصنوعی: چشمان تو همیشه حالت مستی دارد، عزیزم، اما در هنر دلربایی کاملاً آگاه و هشیار هستی.
شفا حاصل نشد درد دلم رامگر زان نرگش بیمار گونه
هوش مصنوعی: درد دل من درمان نشد، مگر از نرگس بیمار آن محبوب.
خرد در صدر دیوانخانه عشقهمی گردد دل بیکار گونه
هوش مصنوعی: عقل در بالای مجلس عشق به کار خود مشغول است و دل بیکار و ناتوان به حال خود رها شده است.
چه غم، اینک پی تو می گذارمنفس پیمودن مکار گونه
هوش مصنوعی: نگران نباش، الان در پی تو هستم و نفس میکشم، مثل کسی که به طور پنهانی در حال عبور است.