شمارهٔ ۱۷۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی زیبایی و جذبه‌ای است که به یک شخص خاص نسبت داده می‌شود. شاعر با توصیفاتی از قبیل «غالیه گرد ماه» و «آراسته شمع» به تمجید از آن فرد می‌پردازد. او اشاره می‌کند که چهره‌ی این شخص مانند آینه‌ای است که نور خورشید را منعکس می‌کند و با یک خنده از لبانش می‌تواند غم‌ها و زنگارهای دل دیگران را پاک کند. همچنین، شاعر از اثرات مثبت این شخص در زندگی جوانان و دل‌تنگی‌های خود سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عشق به او باعث شده تا او از دنیا و خود غافل شود. در نهایت، شاعر از بندگی دل خود در برابر این زیبایی و عطای الهی سخن می‌گوید.
ای غالیه گرد ماه سودهآراسته شمع را زدوده
هوش مصنوعی: ای کسی که مانند غالیه (معطر) به دور ماه زیبا و دلربا میگردی، شمع را که روشن است، خاموش کردهای.
برداشته نسخه ای ز خورشیدآیینه که روی تو نموده
هوش مصنوعی: شخصی از نور خورشید، تصویر تو را در آینه دیده و آن را به هنگام مشاهده تو ثبت کرده است.
یک خنده ز لعل شکرینتزنگار هزار دل زدوده
هوش مصنوعی: یک لبخند از لبهای شیرین تو توانسته هزار دل را از غم و کدورت پاک کند.
جان تازه شود ز گرد خنگتکان خاک مفرحی ست سوده
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که هوای تازه و زندگی دوباره از طوفان و گرد و غباری که تو به وجود آوردهای، پیدا می‌شود؛ زیرا این خاکی که تو به آن اشاره میکنی، مایه نشاط و شادابی است.
هر روز به کوی تو جوانانجان کاشته و جگر دروده
هوش مصنوعی: هر روز جوانان به عشق تو قربانی میشوند و از دل و جان مایه میگذارند.
هر روز به دیدن رخ توجان داده و عمر تو فزوده
هوش مصنوعی: هر روز با تماشای چهره‌ی تو، جانم را فدای تو میکنم و عمر تو روز به روز بیشتر می‌شود.
بیگانه شد آن کسی که بوده ستوقتی به دل خراب بوده
هوش مصنوعی: آن کسی که روزی نزدیک و خودی بود، اکنون با خراب شدن حال قلبش، از خود بیگانه شده است.
هر شب دل من حدیث دردتهم گفته و هم ز خود شنوده
هوش مصنوعی: هر شب، دل من از درد تو سخن می‌گوید و در عین حال، خودم نیز با آن درد آشنا شدهام.
کس در غم تو نداده پندمجز آنکه غمی نیازموده
هوش مصنوعی: هیچکس برای دلداری من در غم تو نصیحتی نکرده جز اینکه بگوید غم تو، غمی است که هنوز تجربه نکردهام.
بسته به عطای او دل خویشخسرو که میان خون غنوده
هوش مصنوعی: دل خسرو به اراده و بخشش او وابسته است، در حالی که او در میان خون خوابیده است.