شمارهٔ ۱۷۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به مناسبت عید و شادی سروده شده است. شاعر به توصیف لحظات خوشی می‌پردازد که در آن ساقی با خوشحالی به مهمانان شراب می‌دهد. در این میان، زیبایی ماه و چشمان محبوب هم یادآوری می‌شود که به عشق و درد اشاره دارد. شاعر با زبانی زیبا و خیال‌انگیز، تجلی و زیبایی‌ها را به تصویر می‌کشد و حس شادابی و سرزندگی را القا می‌کند. در نهایت، به وجود زندگی و جان در وجود انسان اشاره می‌کند و آن را به طراوت و نشاط تشبیه می‌کند.
عید است و ساقی در قدح جام مصفا داشتهتشنه لبان روزه را شربت مهیا داشته
هوش مصنوعی: عید فرخندهای است و ساقی در جام خود نوشیدنی پاک و زلالی دارد. او برای تشنهکامان روزهدار، نوشیدنی خوشمزهای آماده کرده است.
تا از شراب با صفا گوید حریفان را صلااینک سپهر اندر هوا جام مصفا داشته
هوش مصنوعی: حریفان را از نوشیدن شراب پاک و خوشطعم دعوت می‌کند و میگوید که اکنون آسمان به مانند یک جام زلال و شفاف است.
هست این مه فرخنده فر، لیک برو فرخنده ترکو دیده مه را در نظر در روی زیبا داشته
هوش مصنوعی: این ماه زیبا و شاداب وجود دارد، اما کسی که چهرهی زیبا و دلنشینش را میبیند، از خود ماه هم فرخندهتر است.
دردی کش کز عشق من در ماه مانده چشم ویساغر به دستش پی به پی دیده به بالا داشته
هوش مصنوعی: عشقم به او درد بسیاری به همراه داشته، آنچنان که او با چشمهایی درخشان، مانند ساغری در دست، همیشه به آسمان نگاه می‌کند.
ای چشمه حیوان جان، نی نی که جان جان جاندر حقه پنهان جان معجون اصبا داشته
هوش مصنوعی: ای سرچشمه حیات، ای منبع جان، نیکو است که جان واقعی در پس پردهای پنهان شده و آن جان، سرما و گرمای مختلطی را در خود دارد.