شمارهٔ ۱۷۲۳
هوش مصنوعی: در این شعری، شاعر به عاشق خود خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که آرامش و راحتی را برای جانش بیاورد. او از تلخی‌های زندگی گله‌مند است و با بیان احساسات عاشقانه‌اش، به توصیف حال و روز خود می‌پردازد. شاعر از غم و بیخوابی رنج می‌برد و به شب‌هایی که در فراق معشوق گذرانده، اشاره می‌کند. او می‌گوید که درد عشق او را عمیقاً تحت تاثیر قرار داده و چاره‌ای جز تحمل آن ندارد. در نهایت، به صبر خود در برابر مصائب عشق و جراحت‌های ناشی از آن اشاره می‌کند.
جانا، روان کن راحتی، ای راحت جان همهبا ما همه تلخی مکن، ای شکرستان همه
هوش مصنوعی: ای محبوب، آرامش را به من هدیه کن، زیرا تو آرامش جان همه ما هستی. پس لطفاً هیچ تلخیای را به وجود نیاور، ای منبع شیرینی و خوشی.
تو مست و غلتان تو به تو، زلف پریشان مو به موجان بادگران سو به سو، گرد سرت جان همه
هوش مصنوعی: تو به حالت مستی و چرخش خود غرق شدهای، زلفهای پریشانت به وجد آمده و جان باد به هر سو میوزد. دور سرت، جانهای همه در حال گردشاند.
غم دارم و دل ریش از آن، بیخوابی من بیش از منمیگفت حالم پیش از آن خواب پریشان همه
هوش مصنوعی: من غمگین هستم و دلم شکسته است، بیخوابیام حال مرا بیشتر از خودم بیان می‌کند. قبل از اینکه خوابم بگیرد، حالتی آشفته دارم.
زان روی چون مهتاب خوش یکدم نکردم خواب خوشاز تو نخوردم آب خوش، ای آب حیوان همه
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی تو، مانند ماه تابان، هرگز یک لحظه آرام و خواب شیرین نداشتم و از تو، ای سرچشمه حیات، آب خوشی نچشیدم.
تو خفته شبها بیخبر خلقی به فریاد سحرمن جان خود سازم سپر در پیش پیکان همه
هوش مصنوعی: تو شبها بیخبر از دیگران خوابیدهای و من برای حفاظت از جانم باید خود را سپر کنم در برابر تیرهای سخت زندگی.
ای درد تو مهمان من، مهمان دردت جان مندرد تو تنها ز آن من، درمان تو زان همه
هوش مصنوعی: ای درد تو مهمان من، مهمان دردت جان من
درد تو فقط به خاطر من است، و درمان تو فرار از آن است.
این احساس نشان میدهد که درد و رنجها جزئی از وجود فرد هستند و در عین حال به این نقطه اشاره دارد که در تلاش برای درمان و رفع درد، خود فرد نیز در آن درگیر است.
خسرو ز جان سوخته گم گشته صبر آموختهوقتی شد آخر دوخته چاک گریبان همه
هوش مصنوعی: خسرو که از درد و رنج بسیار درونش سوخته و بیتاب شده، اکنون یاد گرفته است که صبر کند. وقتی به پایان همه چیز رسید، چاک گریبانش را دوخت و دیگر از اندوهش چیزی باقی نمانده بود.