شمارهٔ ۱۷۳۱ - امیرخسرو دهلوی

منم امروز ز روی چو تو یاری ماندهباده عیش ز سر رفته خماری مانده

چشم و سینه به گذری های تو بر ره سودهدیده پر خاک و دلی پر ز غباری مانده

عشق خون خوردن و جان سوختنم فرمودهمن به نزدیک خود اندر سرکاری مانده

رفته از پیش نظر نقش نگار زیبابر رخ از خون جگر نقش و نگاری مانده

بوستانی که درو جز گل بی خار نبودچون توان دید که گل رفته و خاری مانده

وه در این فتنه که فریاد رسد جان مراترک قتال و فرس تند و شکاری مانده

ای صبا، عذری بخواهیش اگر ما رفتیمراه خونخوار و خر افتاده و باری مانده

دوستان باز نیاید دل من بگذاریدکشته صیدی ست به فتراک سواری مانده

خلق گویند که بی او به چه سانی خسرو؟چون بود بلبل مسکین ز بهاری مانده