شمارهٔ ۱۷۶۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوقش است. شاعر می‌گوید که حتی با بسته بودن زلف و چشمان معشوق، زیبایی و جذابیت او بیشتر می‌شود. اگر او چشمانش را باز کند، زیبایی‌اش در دلش زنده می‌شود. همچنین، با گشوده شدن دهان شیرین معشوق، طعم شیرینی به وجود می‌آید. شاعر بیان می‌کند که او به خاطر عشق معشوقش، از دیگر عشق‌ها و آرزوها فاصله گرفته است و احساساتش تنها به او وابسته شده است. به طور کلی، این شعر احساسات عمیق عشق و اشتیاق را به تصویر می‌کشد.
مه به زلف تو گر شود بستههر زمان خوب تر شود بسته
هوش مصنوعی: اگر ماه به زلف تو هر لحظه گره بخورد، زیبایی‌اش بیشتر خواهد شد.
گر به زلف تو چشم بگشایمموی در مو نظر شود بسته
هوش مصنوعی: اگر به زلف تو نگاه کنم، موهای تو به قدری در هم تنیدهاند که گویی در هم بستهاند و نمیتوانم از زیبایی آنها چشم بپوشم.
چون گشایی دهان شیرین راتنگهای شکر شود بسته
هوش مصنوعی: زمانی که تو لب به سخن میگشایی و از شیرینی زبانت میگویی، تلخیهای درونت به تنگ می‌آید و احساسات ناخوشایند تحت تأثیر کلام شیرینت محو میشوند.
گر ز جورت به چرخ ناله کنمچرخ را هفت در شود بسته
هوش مصنوعی: اگر از شدت درد و رنجی که از تو میکشم به آسمان شکایت کنم، آسمان به قدری در بسته است که به هیچکس نمیرسد.
دیده کز خواب بسته می نشودهم به خون جگر شود بسته
هوش مصنوعی: چشمی که خوابش نمیبرد، در حالی که دلش پر از غم و درد است، هیچگاه آرام نمیگیرد.
از دم سرد من عجب نبودآب چشمم اگر شود بسته
هوش مصنوعی: اگر به خاطر سردی و بیاحساسی من، اشکهایم بند نیاید، نباید تعجبی داشته باشی.
بنده خسرو که دل به مهر تو بستکی به مهر دگر شود بسته
هوش مصنوعی: من بندهای هستم که دل به عشق تو سپردهام و هیچگاه به عشق کسی دیگر نخواهم پیمود.