شمارهٔ ۱۷۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و روشنی جهان و تأثیر آن بر دلها اشاره دارد. شاعر از ساخته شدن جهانی روشن و دلنشین سخن می‌گوید که با محبت و آرزوهای انسان‌ها آمیخته شده است. غم و درد نیز در دلها وجود دارد، اما شاعر یادآوری می‌کند که نباید به خاطر تنگدلی و مشکلات، دل را تنگ کرد. در نهایت، اشاره به عشق و زیبایی‌هایی که دلها را تسکین می‌دهند، وجود دارد.
جهان تا مه روشنت ساختهز دلها فلک خرمنت ساخته
هوش مصنوعی: دنیا به زیبایی و روشنایی تو شکل گرفته و آسمان هم بر پایهی محبت و مهربانی تو ایجاد شده است.
رخ خویش تا بیند اندر رختمه آیینه روشنت ساخته
هوش مصنوعی: صورت خود را به آینه نشان بده تا ببینید که چقدر مانند ماه میدرخشد.
قضا کرده یک جا هزار آرزوخلاصه کشیده، تنت ساخته
هوش مصنوعی: سرنوشت، هزار آرزو را در یک لحظه به پایان رسانده و تو را به این حالت رسانده است.
غمت پر ز خون کرده دلها بسیوزان غنچه ها گلشنت ساخته
هوش مصنوعی: غم تو دلهای بسیاری را به درد آورده است و از همین حال نرگسها و گلهای باغت روییدهاند.
میا تنگ، اگر خسرو تنگ دلدل تنگ را مسکنت ساخته
هوش مصنوعی: اگر تو هم ناراحت هستی، دلیل نمیشود که دل کسی را به درد بیاوری و او را بیشتر در رنج قرار دهی.