شمارهٔ ۱۷۶۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او از لبی که مانند عسل شیرین است و از ظاهری زیبا و دلربا صحبت می‌کند. شاعر دلش برای زیبایی معشوق تنگ شده و در روز و شب به یاد اوست. به نحوی، معشوق بر دل شاعر تسلط دارد و او را به شدت مجذوب خود کرده است. همچنین، شاعر از غم و جفای عشق صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی معشوق می‌تواند دل را به التهاب بکشاند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که از جمالش دور نشود، چرا که خوشبختی و آرامش او به حضور معشوق بستگی دارد.
لبت در سخن انگبین ریختهرخت مشک بر یاسمین ریخته
هوش مصنوعی: لبهای تو مانند عسل شیرین است و زیباییات همچون مشک بر گل یاسمن نشسته است.
از آن روی و موی دلاویز تستدلم در شب و روز آویخته
هوش مصنوعی: چهره و موهای زیبا و دلنشین تو باعث شده است که دل من در تمام شب و روز به تو وابسته باشد.
چو باد صبا دید رخسار توبه گل گفت «کای روی تو ریخته
هوش مصنوعی: هنگامی که نسیم بهاری چهره تو را دید، به گل گفت: «ای چهره تو مانند تو زیباست!»
برانگیختی بر من اسپ جفادگر تا چه ها باشد انگیخته؟»
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که کسی بر اثر ظلم و سختیهایی که به او وارد شده، احساس کنجکاوی و نگرانی می‌کند که این وضعیت چه عواقبی به دنبال خواهد داشت. به عبارت دیگر، از دیگران یا شرایطی که به او آسیب میزند، انتظار دارد که در آینده چه تأثیری بر او بگذارد.
ز خسرو گریزان مشو کو شده ستاسیر تو، وز خویش بگریخته
هوش مصنوعی: از فرار کردن از خسرو پرهیز کن، زیرا او به خاطر تو زندانی شده است و از خود نیز دور شده است.