شمارهٔ ۱۷۷۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. آفتاب هر روز یادآور عشق است و او در غم عشق خود به سر می‌برد. عاشق آرزو دارد که چهره معشوق را ببیند و در عشق او دچار مشکلاتی شده‌است. او از دوستی و عشق به معشوق می‌گوید و از گریه‌های شبانه و دل‌تنگی برای او شکایت می‌کند. همچنین به غم و آتش درونش اشاره می‌کند که جگرش را می‌سوزاند و آرزوی مردن در کوی محبوبش را دارد. در نهایت، شاعر از بی‌خوابی و حال خراب خود به دلیل عشق می‌گوید و به مرغان اشاره می‌کند که به خاطر ناله او، نه به گل دانه‌ای دست می‌زنند. این شعر بازتابی از اضطراب و شوق عاشقانه است.
هرروز کآفتاب برآرد زبانه‌ایبیرون جهم ز کلبه غم عاشقانه‌ای
هوش مصنوعی: هر روز که خورشید طلوع می‌کند، شعلهای از نور و زندگی نمایان میشود و این در حالی است که در گوشهای از دل، عشق و غم وجود دارد.
نظاره بر رخ تو کنم گر ببینمتباری ز چاوشان بخورم تازیانه‌ای
هوش مصنوعی: اگر یک بار تو را ببینم، با نگاه به چهرهات طوری مجذوب میشوم که گویی از عذاب و زخمهای عشق به من ضربهای میخورد.
از دوستی تو به سر کوی تو نماندناشسته ز آب دیده من آستانه‌ای
هوش مصنوعی: از دوستیات، دیگر در کوی تو چیزی نمانده و آستانه در خانهات، از اشکهای من خیس و ناتمام است.
افتاده راه من به دل و گنج معرفتگشت از خیال سیمبران دردخانه‌ای
هوش مصنوعی: در مسیر زندگیام، قلب من به معرفت و دانش دست یافت و این آگاهی از تصورات و چارچوبهای فریبنده بیرون آمد.
سوز درون کز او جگر من کباب شدبیرون جهد ز هر ته مویی زبانه‌ای
هوش مصنوعی: سوزش درون من باعث شد که دل و جگرم بسوزد. از هر گوشهای که میتوانم، شعلهای به چشم میزند.
مردن به کوی تو هوسم می‌کند، ولییابم اگر چو دیدن رویت بهانه‌ای
هوش مصنوعی: مردن در کوی تو را آرزو دارم، اما اگر بتوانم بهانه‌ای برای دیدن چهرهات پیدا کنم، خیلی خوشحالتر میشوم.
بیداری‌ام بکشت که هرروز ازین خمارباشیم گه خراب چو مست شبانه‌ای
هوش مصنوعی: بیداری من باعث شده که هر روز در این حالت خمار و بیحال باشم، گویی که شبها مانند یک شرابیزده در حالت سرمستی به سر میبرم.
خوابم نماند بو که رسد خواب آخرمآغاز کن ز لازمه من فسانه‌ای
هوش مصنوعی: خوابم نمیآید و احساس میکنم که خواب آخرم نزدیک است. بنابراین، ای محبوب، داستانی درباره من بفرما تا این لحظات را باز کنم.
خسرو مرو به باغ که از ناله تو دیمرغان نخورده‌اند به گلنار دانه‌ای
هوش مصنوعی: ای خسرو، به باغ نرو، چون پرندگان به خاطر ناله و سیاهدلی تو، دیگر دانه‌ای در گلنار نخورده‌اند.