شمارهٔ ۱۷۷۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و تأثیر عمیق معشوق بر شاعر می‌پردازد. شاعر از محبت و طراوتی که معشوق به زندگی‌اش می‌آورد صحبت می‌کند و در عین حال از درد و غمی که این عشق به همراه دارد گلایه می‌کند. او به نازکی و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و احساس می‌کند که حتی لباسی که بر تن دارد، نمادی از این زیبایی است. شاعر در عذاب و سوختن در عشق معشوق خود را بی‌قرار توصیف می‌کند و می‌گوید که در هر شب تا صبح در آتش این عشق می‌سوزد. در کل، شعر تجلی عشق نیرومند و در عین حال دردناک را به تصویر می‌کشد.
ای که چشم من به روی خویش روشن کرده‌ایاندر آخوش خوش کزان رو خانه گلشن کرده‌ای
هوش مصنوعی: ای کسی که با زیباییات چشمم را روشن کرده‌ای، تو که از چهرهات باغی پر از گل ساختهای.
صد دل ویران است در هر تار پیراهن تراتو، چنین نازک، چه تار است اینکه بر تن کرده‌ای؟
هوش مصنوعی: در هر تار پیراهن تو، صد دل شکسته و ویران وجود دارد. با این حال، تو با این لطافت و نازکی که داری، چه زحمت و بار سنگینی را بر دوش خود حمل کرده‌ای؟
تو همه تن مایه شادی و جانم پر ز غمجان من، وه اینچنین جایی چه مسکن کرده‌ای؟
هوش مصنوعی: تو منبع تمام خوشیها هستی و در عوض من دلم پر از غم است. چطور میتوانی در چنین حالتی در قلب من ساکن باشی؟
جلوه کردی بر من از رخ تا روان شد خون ز چشمیارب آید پیش چشمت آنچه با من کرده‌ای
هوش مصنوعی: با زیباییات در مقابل من، چنان تاثیر گذاشتی که اشکهایم را به سمت چشمم آوردهای. ای کاش آنچه را با من کردی، خودت ببینی.
تیغ زن بر گردن من، خون من در گردنتغم مخور، چون اینچنین خون صد به گردن کرده‌ای
هوش مصنوعی: تیغ به گردن من است، اما نگران نباش که خون من به تو میریزد، زیرا تو خود به هزاران نفر خون دادهای.
هر شبی تا روز می‌سوزم گدازان همچو شمعدم به دم از سوزش من چله روشن کرده‌ای
هوش مصنوعی: هر شب تا صبح به شدت می‌سوزم و آرام آرام ذوب میشوم، مانند شمعی که با سوختناش نور میدهد. تو به خاطر این عذاب و سوزش من، همیشه در دل شبها روشنی و گرما داشتی.
دوست می‌دارم ترا با آنکه بهر خویشتنعالمی بر خسرو بیچاره دشمن کرده‌ای
هوش مصنوعی: من تو را دوست دارم با اینکه برای خودت، جهانی از رنج و دشمنی برای خسرو بیچاره ساختهای.