شمارهٔ ۱۷۹۵
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به عشق و احساسات عمیق انسانی اشاره می‌کند. شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود که در اختیار دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر دنیا به دو قسمت تقسیم شود، او همواره بازنده است. او از باد صبا می‌خواهد که دل آزرده‌اش را به معشوق برساند و می‌فهمد که هرچه که در وجود معشوق است، برای او ارزشمند و گرانبهاست. شاعر حتی به زاهدان و صوفیان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که خود را در دنیای عشق و می و شاهد می‌بیند، و از صفا و صداقت معشوقش قدردانی می‌کند. کل شعر به نوعی ابراز عشق و تحسین از محبوب است که سرشار از عواطف و احساسات عاشقانه است.
چون می نرسد دست به پایی که تو داریکم زانکه شوم خاک سرایی که تو داری
هوش مصنوعی: وقتی به پای تو نمیرسم، کمتر از این نیست که من از خاک خانهای که تو داری، بشوم.
بازند جهان را به یکی داو، بنازندمن هر دو ببازم به دغایی که تو داری
هوش مصنوعی: جهان را به یک قمار مقایسه کردهاند، من هم که در این بازی هستم، اگر به تو ببازم، انگار که در این بازی همه چیز را از دست دادهام.
زنهار نجویی دلِ آزرده‌ی ما راای بادِ صبا، گشت به جایی که تو داری
هوش مصنوعی: ای باد صبا، مبادا که دل آزرده ما را جستجو کنی، چون به جایی رسیدهای که در آن هستی.
گر بد نکنی دل، تنِ تو تن نتوان گفتجانی ست نهان زیرِ قبایی که تو داری
هوش مصنوعی: اگر بدی نکنید، نمیتوان گفت که جسم شما تنها یک تن است؛ بلکه جانِ پنهانی در زیر آن پوشش که شما دارید، وجود دارد.
افسوس بُوَد جورِ تو بر هر دل و جانیمن دانم و من، قدرِ جفایی که تو داری
هوش مصنوعی: ای کاش که ظلم و ستم تو بر هر دل و جان، مرا نرنجاند و من میدانم که چقدر سختی و بیمهری تو برایم سنگین است.
صد خرقه‌ی صوفی به خرابات گرو کردآن نرگسِ مخمورِ بلایی که تو داری
هوش مصنوعی: صد لباس صوفیانه و روحانی در عوض آن نرگس مست و معجزهآسا که تو از آن برخورداری، قرار داده شده است.
رنجه مشو ای زاهدِ نیک، از پی من، زآنکدل باز نیاید به دعایی که تو داری
هوش مصنوعی: ای زاهد نیکخواه، خود را به زحمت نینداز و به دنبال من نرو، چون دل من به دعای تو که داری، گشوده نخواهد شد.
خسرو به زبان توبه و در دل می و شاهداحسنت از این صدق و صفایی که تو داری
هوش مصنوعی: خسرو با زبان از توبه صحبت می‌کند، اما در درونش به می و زیبایی میاندیشد. او به صداقت و صفای وجود تو آفرین می‌گوید.