شمارهٔ ۱۷۹۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ چیزی به اندازه حضور معشوق اهمیت ندارد و حتی اگر در جای دیگری باشد، عشق او او را همیشه به یاد می‌آورد. او از زیبایی و جذابیت معشوق به وجد آمده و بیان می‌کند که دیدار او باعث نجات از غم‌هاست. شاعر همچنین به این نکته اشاره دارد که در غیاب معشوق، دنیا بی‌معنی می‌شود و هیچ چیز به اندازه محبت او ارزش ندارد. در نهایت، قدرت و تاثیر شعر درباره عشق را نیز زیر سؤال می‌برد و تأکید می‌کند که حضور معشوق در شعر او به آن زیبایی خاصی می‌بخشد.
رخساره مکن راست به جایی که تو باشیور راست کنی، طرفه بالایی که تو باشی
هوش مصنوعی: چهرهات را در جایی که هستی، به خودت نچسبان و اگر هم راست باشد، زیباییاش به تو مربوط می‌شود.
گفتی چو ببینی رخ ما را غم خود خوراز جان که کند یاد به جایی که تو باشی؟
هوش مصنوعی: به من گفتهای که وقتی چهره ما را ببینی، غم و اندوه خود را فراموش کن. چه کسی میتواند به یاد کسی باشد که در کنارش است؟
از دیده نیفتد گذرش بر تو نگوییتا خاک شوم در ته پایی که تو باشی
هوش مصنوعی: اگر از نظر دور شوم و نتوانم تو را ببینم، نمیگویم تا زمانی که خاک شوم و زیر پای تو باشم.
شاید که نیاری به نظر ملک جهان رادر کلبه احزان گدایی که تو باشی
هوش مصنوعی: شاید تو نتوانی به ارزش دنیا پی ببری وقتی در خانهای پر از غم و درد، در شرایط سختی زندگی میکنی.
خلقی به دم سرد بمیرد به درت، آنکهخورشید نتابد به سرایی که تو باشی
هوش مصنوعی: مردمی هستند که در سایهسار تو زندگی را با نومیدی سپری میکنند، و کسی که در چنین وضعیتی قرار گیرد، هرگز نخواهد دید که نور زندگی بر آستان تو بتابد.
خسرو، اگر از شعر برانی سخن عشقاحسنت، زهی شعر سرایی که تو باشی
هوش مصنوعی: اگر خسرو را از شعر برانی، سخن عشق را خوب میگویی. چه شعر زیبایی است که تو سرودهای.