شمارهٔ ۱۷۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات درد و رنج خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران به زحمات و غم‌های او توجهی ندارند. او از بی‌توجهی معشوق به احساساتش شکایت می‌کند و می‌گوید که او هیچ‌گاه درد و رنج واقعی را تجربه نکرده و از احساسات دیگران بی‌خبر است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر معشوق کمی هم درد و رنج را احساس می‌کرد، شاید رفتار و نگرش او نسبت به او متفاوت می‌شد. در نهایت، شاعر به غصه و اندوهی که به خاطر عشق متحمل شده، اشاره می‌کند و تلخی این تجربه را بازگو می‌کند.
دیدی که حق خدمت بسیار ندیدیببریدی و رنج من غمخوارندیدی
هوش مصنوعی: شاهد بودی که با وجود تلاش بسیار من، کمک و حمایت زیادی از سوی دیگران دریافت نکردم و با این حال، درد و رنج من را هم درک نکردند.
بسیار کشیدم غم و رنج تو و اندکآن را به میان اندک و بسیار ندیدی
هوش مصنوعی: من خیلی دردی که به خاطر تو کشیدم را تحمل کردهام، اما تو حتی کمی از آن را هم ندیدی.
آماج خدنگ ستمم ساختی آخرجز من دگری لایق این کار ندیدی
هوش مصنوعی: تو به من تیر ستم را نشانهگیری کردی و در نهایت هیچکس دیگری را شایسته این کار ندیدی.
باری تو بزی شاد که داری دل خرمچون که نشدی عاشق و آزار ندیدی
هوش مصنوعی: پس خوشحال باش و زندگی کن، چرا که دلی شاداب و خوشحالی داری و چون عاشق نشدهای، از درد و رنج نیز در امان هستی.
بیداری شبهام چه دیدی تو که هرگزدر خواب گهی دیده بیدار ندیدی؟
هوش مصنوعی: بیداری شبهای من را چه تجربهای داشتی که هرگز در خواب، لحظهای بیدار را ندیدی؟
بیمار چه پرسی تو که بیمار نگشتیتیمار چه دانی تو که تیمار ندیدی
هوش مصنوعی: چرا از حال بیمار میپرسی وقتی خودت تجربه بیماری را نداشتی؟ چگونه میتوانی از مراقبت و پرستاری بگویی در حالی که آن را تجربه نکردهای؟
خسرو، تو بسی غصه کشیدی ز چنان شوخباز از دل گمراه تو انکار ندیدی
هوش مصنوعی: خسرو، تو به خاطر آن معشوقهی بازیگوش خود غمها و سختیهای زیادی را تحمل کردی، اما هیچ‌گاه از دل گمراه خود از او روی گردان نبودی و انکار نکردی.