شمارهٔ ۱۸۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حسرت و دردهای عاشقانه خود اشاره می‌کند. او از کسی می‌پرسد که چرا با وجود کینه‌اش به او توجهی ندارد و از حال دل مسکینش خبر ندارد. شاعر به عنایت‌های عاشقانه و زیبایی‌های معشوقش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که احساسات او را درک کند. او در عذاب دوری و جدایی به سر می‌برد و از ساقی می‌خواهد که با نوشیدنی‌هایش او را تسکین دهد. احساس تنهایی و درد ناشی از عشق ناکام بر او غالب است و در نهایت از بی‌فایده بودن توبه و تلاش برای جلب توجه معشوق صحبت می‌کند، زیرا به نظر می‌رسد هیچ راهی برای برقراری ارتباط ندارد. شاعر در کل احساس ناکامی و ناامیدی را در مواجهه با عشق و عواطفش بیان می‌کند.
رخساره چه می پوشی، در کینه چه می کوشی؟حال دل مسکین را می دانی و می پوشی
هوش مصنوعی: چهرهات را چه میپوشانی و در دلت چه کینهای را پنهان میکنی؟ آیا حال و روز مسکین را نمیدانی و آن را میپوشانی؟
گر نرخ به جان سازی، ور عمر بها گوییاز دیده خریدارم هر عشوه که بفروشی
هوش مصنوعی: اگر قیمت جانم را تعیین کنی، و اگر ارزش عمر را بگویی، من از دیدگاه خریدار هر زیبایی و جاذبهای که بفروشی، آن را میخرم.
گفتی که ز می هر دم سودای دلی دارمتا خون که خواهد بود آن باده که می نوشی
هوش مصنوعی: تو گفتی هر لحظه در فکر دل عاشقانهای هستم، و تا زمانی که خون در رگهایم جاری است، آن بادهای که مینوشی را میخواهم.
از درد فراقت من بیم است که جان بدهمساقی دو سه می برده با داروی بیهوشی
هوش مصنوعی: از دلتنگی و جدایی از تو میترسم که شاید جانم را از دست بدهم. ای ساقی، چند جرعه شراب به من بده تا به کمک آن از این بیقراری فرار کنم.
شب رفت، چراغ ما از سوز نمی شیندای شمع، تو هم دانم آتش زده دوشی
هوش مصنوعی: شب تمام شد و نور چراغ ما از شدت احساس خاموش نمیشود. ای شمع، میدانم که شب گذشته شعلهات را هم روشن کردهای.
زین دیده بی فرمان خون چند خورم آخریکبار ز سر بگذر، ای سیل که بر دوشی
هوش مصنوعی: من از این چشمی که بینظم و کنترل است، خون فراق را چندین بار نوشیدهام. ای سیل، یک بار هم از بالا به من نگاه کن و بگذر.
گر فتنه ز چشم آمد، ای دل، تو چرا مانیور سوخته شد عاشق، عارف، تو چرا جوشی
هوش مصنوعی: اگر فتنه و آشوب از نگاهت بیرون میآید، چرا ای دل درنگ میکنی؟ اگر عاشق سوخته است، عارف، چرا هنوز از خود بیتابی نشان میدهی؟
غم بست لبم آخر، درد دل بیماراناز ناله شود وردش، زو مرده به خاموشی
هوش مصنوعی: من به خاطر غم و درد دل خود، دیگر قادر به سخن گفتن نیستم. نالههای دیگران هم به تکرار میافتد و من در این سکوت، به یاد مردگان به سر میبرم.
گفتم که کنم یادش تا دل به نشاط آیدچون کار به جان آمد، خوش وقت فراموشی
هوش مصنوعی: گفتم که یاد او را زنده نگهدارم تا دلم شاد شود، اما وقتی کار به جانم رسید، خوشحالانه او را فراموش کردم.
گر خال بناگوشت دل بستد و منکر شدباری تو گواهی ده، ای در بناگوشی
هوش مصنوعی: اگر خال زیبای تو دل مرا ربود و از من بیخبر شد، تو که در گوش من هستی، میتوانی بر این اتفاق شهادت بدهی.
خسرو، ز رخ خوبان گفتی که کنم توبهکاری که ز تو ناید، بیهوده چرا کوشی؟
هوش مصنوعی: اگر تو از زیبایی‌های محبوبان سخن میگویی، چرا توبهای کنم از کارهایی که از تو برنمیآید؟ پس بیدلیل چرا تلاش کنی؟