شمارهٔ ۱۸۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وصف نوجوانی و زیبایی معشوق خود می‌پردازد. او به احساسی عمیق نسبت به معشوق اشاره می‌کند و از جذابیت و نشاط جوانی سخن می‌گوید. شاعر با ذکر جزئیات، از عشق و دلتنگی‌اش برای معشوق می‌گوید و به این نکته می‌پردازد که حتی سگان کوی معشوق نیز برای او مهمانی می‌کنند. همچنین، او به غم و بار سنگینی که در دل دارد اشاره می‌کند و در نهایت بیان می‌کند که هر چه درباره معشوق بگوید، کمتر از آن چیزی است که احساس می‌کند.
نگارین مرا شد نوجوانیکه نو بادش نشاط و کامرانی
هوش مصنوعی: عشق زیبای من به جوانی رسیده که تازگی و شادی به او زندگی میبخشد.
خطش پیرامن لب، گوییا خضربرآمد گرد آب زندگانی
هوش مصنوعی: خطی که بر لبش است، همچون چهرهای جذاب و دلربا به نظر میرسد، گویی موجودی شگفتانگیز از عالم دیگر بر سر آب زندگی ظاهر شده است.
بمیرم بر سر کویش که باشدسگان کوی او را میهمانی
هوش مصنوعی: در دل و جانم میمیرم برای حضور در کنار او که حتی سگهای آن کوچه هم برای او مهماندار هستند.
نه بر رویت خطت، ای آیت حسنکه هست آن فتوی نامهربانی
هوش مصنوعی: ای زیبای دلربا، خطوطی که بر روی چهرهات نقش بستهاند، نشانهای از زیبایی و کمال تو هستند؛ اما در واقع، آنها حکم به بیمهری و نابرابری میدهند.
من از باغ تو گر برگی نبندمتو باری بر خور از شاخ جوانی
هوش مصنوعی: اگر من نتوانم برگی از باغ تو بیاورم، تو هم جوانی را تنها بگذار.
غمی چون کوه بر جانم نهادیتو باقی مان که من بردم گرانی
هوش مصنوعی: درد و غمی سنگین بر روحم تحمیل کردی، اما تو همچنان بمان، چون من این بار سنگین را بر دوش میکشم.
چه یارد گفت در وصف تو خسروکه هرچ اندر دل آرم، بیش از آنی
هوش مصنوعی: دوستی درباره تو می‌گوید که هر چیزی که در دل دارم، بیشتر از آنی است که تو هستی.