شمارهٔ ۱۸۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از غم و درد دلش صحبت می‌کند و به محبوبش می‌گوید که او از غمش بی‌خبر است. او از محبوب می‌خواهد که به وضعیت دلش توجه کند و در برابر سوز دل او بی‌توجه نباشد. شاعر احساس می‌کند که دلش تنها جایی برای محبوب دارد و از او می‌خواهد که بر دلش بنشیند. همچنین به محبوبش هشدار می‌دهد که با جفایش، او تنها خالی کردن دلش را بلد است و از او می‌خواهد که دست از آزارش بردارد. در نهایت، شاعر به موقعیت خود اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که رفتار محبوبش کمکی به او نمی‌کند.
جانا، تو زغم خبر نداریکز سوز دلم اثر نداری
هوش مصنوعی: عزیزم، تو از درد من بیخبری، در حالی که از سوز دل من هیچ تأثیری نمیپذیری.
بردار چو بر درت فتادمیا خود فگنی و برنداری
هوش مصنوعی: اگر ما به در خانهات بیفتیم، یا خودت مرا برداری و یا اینکه مرا به حال خود رها کنی.
تا کی به جواب تلخ سوزینی آنکه به لب شکر نداری
هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر جواب تلخ بسوزی، در حالی که کسی که به او جواب میدهی، هیچ چیز شیرینی برایت ندارد؟
جای تو دل من است، بنشیندل جای دگر اگر نداری
هوش مصنوعی: دلم همیشه برای تو جای خاصی دارد، اما اگر نمیخواهی در آنجا بمانی، میتوانی در جای دیگری دل را هم ببینی.
می کن ز جفا هر آنچه خواهیدانم که جز این هنر نداری
هوش مصنوعی: هر چه بخواهی با من بدرفتاری کن، میدانم که تو هیچ هنری جز این نداری.
ای غم، تو ز جان من چه خواهی؟یا کار دگر مگر نداری
هوش مصنوعی: غم عزیزم، تو دیگر از جان من چه میخواهی؟ آیا کار دیگری با من نداری؟
خسرو، تو به راه خوبرویانیکسر چه روی، دو سر نداری
هوش مصنوعی: خسرو، تو در مسیر زیباییها فقط یک سمت را دنبال میکنی و هر دو طرف را نمیبینی.