شمارهٔ ۱۸۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و پیچیدگی‌های آن است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق واقعی باید جان و دل را درگیر کند، وگرنه تنها بازی و سرگرمی است. او از زیبایی معشوق و تأثیرش بر دل سخن می‌گوید و به عذابی که عشق بی‌حاصل به همراه دارد، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به تسلیم در برابر عشق و پذیرش سرنوشت اشاره می‌کند، حتی اگر درد و رنج به همراه داشته باشد.
نی کار کسی ست عشقبازیکو دل ننهد به جانگدازی
هوش مصنوعی: عشق بازی کار هر کسی نیست که دلش را به درد و سختی بسپارد.
عشقی که نه جان دهند در ویبازی باشد، نه عشقبازی
هوش مصنوعی: عشقی که در آن جان فدای محبوب نشود و فقط بازی و شوخی باشد، عشق واقعی نیست.
می آیی و می چکد ز تو نازکز سر تا پای جمله نازی
هوش مصنوعی: تو میرسی و لطافت و زیباییات به همه جا سرایت می‌کند، از سر تا پا تمام وجودت پر از ناز و فریبندگی است.
تن غرقه خونست، سجده بپذیرکاین جامه نمی شود نمازی
هوش مصنوعی: تن انسان در خون غوطهور است، بنابراین سجدهاش را بپذیر زیرا این لباس نمیتواند نماد نماز باشد.
محمودوشان عشق را کشتحسنت به کرمشه ایازی
هوش مصنوعی: محمود و عشق با زیبایی تو تحت تأثیر قرار گرفتند، گویی که تو با مهربانیات آنها را سیراب کردی.
زلفت که حدیث او درازستآموخت شب مرا درازی
هوش مصنوعی: موهای زیبایت که داستانی طولانی دارد، شب را به من یاد داد که چقدر کشیده و طولانی است.
از غمزه تو کجا رهد دلاین کافر و آن کشنده غازی
هوش مصنوعی: از نگاه تو، دل این کافر و آن دشمن شجاع چگونه میتواند رهایی یابد؟
بر یاد تو می زیم، ولی جانتا کی ماند به چاره سازی
هوش مصنوعی: ما به یاد تو زندگی میکنیم، اما تا کی جانم در جستجوی راهحل خواهد ماند؟
خسرو چو نهاده سر به تسلیمباری بکش، ار نمی نوازی
هوش مصنوعی: خسرو، وقتی که سر خود را به پذیرش تقدیم می‌کند، یعنی آماده است تا بار سنگینی را تحمل کند. اگر تو او را نوازش نمیکنی، باز هم باید این بار را به دوش بکشد.