شمارهٔ ۱۸۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به مضامین عاشقانه و درد عشق اشاره دارد. شاعر به معشوق خود می‌گوید که آثار عشق و جدایی چقدر بر او تاثیر گذاشته و او را به شدت به درد می‌آورد. او از معشوق می‌خواهد که دیگر دلش را نشکند و به او رحم کند، زیرا هر بار که به او نگاه می‌کند، جانش در معرض خطر قرار می‌گیرد. شاعر به تلخی می‌گوید که چگونه معشوق باعث رنج و آزار او می‌شود و او را به مرگ نزدیک می‌سازد. در نهایت، شاعر از خرد و شوق محبت و درد درونی خود می‌گوید و از بی‌رحمی معشوق می‌نالد.
زینسان که از هر موی خود زنجیر صد دل می کنیمردن هم از گیسوی خود بر خلق مشکل می کنی
هوش مصنوعی: تو با هر مویی که داری، زنجیرهای محبت و وابستگی را برای دلهای بسیاری میسازی و حتی در میانسالی با زیباییهای خود هم بر مردم سختی را میبخشی.
هم جان و تن مأوای تو، هم دیده و دل جای توای از تو ویران خانه ها هر جا که منزل می کنی
هوش مصنوعی: تو هم روح و هم جسم من هستی، هم چشم و هم دل من به تو تعلق دارند. ای کسی که هر جا که بروی، خانهها را به ویرانی میکشی.
بیرون میا در آفتاب، آزرده می‌گردد تنتیا روی خود با روی او نسخه مقابل می کنی
هوش مصنوعی: درتابش آفتاب بیرون نیا، چون باعث اذیت و ناراحتی بدنت می‌شود. با نگاه کردن به او، خودت را درمان میکنی.
دلها بری و خون کنی، ای ظالم، آخر رحمتیآن دل که خواهی کرد خون بهر چه حاصل می کنی
هوش مصنوعی: ای ظالم، دلها را آزار میدهی و خون میریزی، ولی در نهایت چه بهرهای از این کار به دست میآوری؟ رحم و محبت را فراموش کردهای و دیگر نمیدانی که این دلها چه احساسی دارند.
با خار و خس خاک رهش کردم به دیده، گفت چونمی نایم از ننگ اندرون، خانه چه کهگل می کنی
هوش مصنوعی: من با خار و خاشاک، مسیرش را پر کردم و با چشم دیدم که او گفت: وقتی من از شرم درون دم میزنم، چرا میخواهی خانهام را کثیف کنی؟
بر من چه غمزه می زنی، کآمد به لب جانم ز غماین جان یک دم مانده را بهر چه بسمل می کنی؟
هوش مصنوعی: چرا با ناز و غمزه به من مینگری؟ جانم به خاطر درد و رنجی که دارم، در آستانهی مرگ است. چرا میخواهی این جان را که تنها لحظهای بیش برای زندگیاش باقی نمانده، آزار دهی؟
ای پندگو، گر شد فزون از خوردن خون جگرچون من نخواهم زیستن دانم چه بر دل می کنی
هوش مصنوعی: ای نصیحتکننده، اگر بخواهی بیشتر از آنچه که مایهی درد و رنج است، بر من تحمیل کنی، من دیگر نمیخواهم زندگی کنم و میدانم چه بر دل تو میگذرد.
خاک ره خود می کنی آلوده از خون کسانچون حق چشم ماست این، بهر چه بسمل می کنی؟
هوش مصنوعی: تو در راه خود، خاک را با خون مردم آلوده میکنی و چون حق و حقیقت برای ما اهمیت دارد، به چه دلیلی دیگران را به قتل میرسانی؟
خسرو که در چاه زنخ اندازی و برناریشجادوست، پس او را نگر، در چاه بابل می کنی؟
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که خسرو، کسی است که در موقعیت سختی قرار دارد و به نظر میرسد که تحت تأثیر سحر و جادو قرار گرفته است. بنابراین، باید احتیاط کرد و از او دوری کرد، زیرا ممکن است در دام مشکلات و دردسرهایی مشابه افتاد.