شمارهٔ ۱۸۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی های عشق و شور و شوق نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر با تصویرسازی‌های زیبا بیان می‌کند که تمام زیبایی‌های دنیا در معشوق او تجلی یافته است. او می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند جای معشوق را بگیرد و حتی در غیاب او، آرامش و هوش خود را نیز از دست می‌دهد. شاعر همچنین به عشق و دلدادگی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام تجربیات و احساساتش حول محور معشوقش می‌چرخد. در نهایت، به غم عشق و فراق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه عشق او را گرفتار کرده است.
دست به گل نمی زنی، زانکه نگار من توییبوی سمن نمی کشم، زانکه بهار من تویی
هوش مصنوعی: به گل دست نمیزنم چون تو مانند نگار من هستی و بوی گلهای زعفرانی را احساس نمیکنم چرا که بهار من تو هستی.
روی زمین گر از صبا سیرگه شکوفه شدمن چه گره کنم از آن، لاله عذرا من تویی
هوش مصنوعی: اگر بادی از سمت بهشت بر بیاید و زمین را پر از گل کند، من چه کار میتوانم بکنم وقتی که تو همان لاله عذرا هستی؟
گر ز قرار می رود هوش من از تو، گو برومن به قرار خود خوشم، هوش و قرار من تویی
هوش مصنوعی: اگر قرار و آرامش من از تو دور شود، بگو برو، چون من به آرامش خود راضیام؛ اما هوش و آرامش من تو هستی.
گر چه سوار آسمان خانه به خانه می رودکی نگرم به سوی او، فتنه سوار من تویی
هوش مصنوعی: هرچند که سوار آسمان از خانهای به خانه دیگر میرود، من به تو که فتنهای در دلم به همراه داری، نمیتوانم نگاه نکنم.
چشم من از نگار خون نقش تو می کند به رخدل بنهم به نقش او هر چه نگار من تویی
هوش مصنوعی: چشم من به خاطر زیبایی تو، تصاویر خونین و احساسی را میکشد. به دل خود میسپارم به جای آن نقش و نگار، زیرا تو تنها زیبای من هستی.
خسرو خسته بر درت کشته تیر غمزه شدهیچ نگفتی، ای فلان، کشته زار من تویی
هوش مصنوعی: خسرو، که به شدت خسته و رنجور است، در مقابل درِ تو به خاطر تیر نگاه غمانگیز تو جان داده است. تو هیچ حرفی نزدی و حال آنکه من به خاطر تو در این وضعیت گرفتار آمدهام.