شمارهٔ ۱۸۲۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و دلتنگی می‌پردازد و از محبوب خود می‌خواهد که توجهی به او داشته باشد. او با کلامی عاشقانه از محبوبش می‌خواهد که دلش را مورد رحمت قرار دهد و نگذارد که در غم جدایی بسوزد. شاعر احساس می‌کند که هر چه برای محبوبش انجام دهد، در واقع برای خود کرده است و از او می‌خواهد که نگاهی به او بیندازد و زندگی‌اش را گرم کند. در نهایت، شاعر به شدت از شوق و اشتیاق برای محبوبش صحبت می‌کند و دلش می‌خواهد که او را ببیند و به او محبت کند.
می گذری که سینه را وقف هوای خود کنیمن که بوم که بر دلم داغ جفای خود کنی
هوش مصنوعی: تو عبور میکنی تا دل من را به هوای خود مشغول کنی، اما من مانند پرندهای هستم که بر دلم زخم بیرحمیات را گذاشتهای.
گویمت این چنین مرو، وز بد چشم کن حذرلیک تو گفت نشنوی، کار برای خود کنی
هوش مصنوعی: به تو میگویم که اینگونه نرو و از چشمهای بد دوری کن، اما تو میگویی که به حرف من گوش نمیکنی و کار را به خودت واگذار کردهای.
حیف بود که در روش پای تو بر زمین رسددیده به خاک می نهم، گر ته پای خود کنی
هوش مصنوعی: حتی خوب است که در راه تو پا بگذارم، اما حسرت میزنم که نکند چشمانم به زمین بیفتد. اگر خودت هم قدمی برای این کار برداری، حتماً ادامه خواهم داد.
ماهی و آفتاب سان گرم بر آسمان رویآه مرا اگر شبی راهنمای خود کنی
هوش مصنوعی: اگر تو مانند یک ماهی در آسمان درخشانی و درخشش تو مانند آفتاب باشد، من امیدوارم که یک شب راهنمای من شوی و دلگرمی ببخشایی.
گفتی اگر نگه کنی دو رخ من سزا کنمآینه گر کنی نگه، هم تو سزای خود کنی
هوش مصنوعی: اگر تو به چهرهی من نگاه کنی، سزاوار آن هستی که به زیبایی من توجه کنی. در این میان، هم تو به زیبایی و صفای خود توجه میکنی.
جان تو هست در دلم، وز سر لطف و مردمیهر چه بجای دل کنی، آنگه بجای خود کنی
هوش مصنوعی: وجود تو در دل من است و از روی لطف و انسانیت، هر کاری که به جای دل انجام دهی، در واقع به جای خودت انجام دادهای.
خسرو از اشتیاق تو سوخته گشت و وقت شدگر نظری به مرحمت سوی گدای خود کنی
هوش مصنوعی: خسرو از شدت عشق و اشتیاق به تو به درد و رنج افتاده است. حال زمان آن رسیده که نگاهی به این گدای خودت بیندازی و به او لطفی کنی.