شمارهٔ ۱۸۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به زبانی شاعرانه به موضوع عشق و عذاب‌های آن می‌پردازد. شاعر به جوانی اشاره می‌کند که با رفتارش عواقب ناگواری را برای دل و دین خود به همراه می‌آورد. او از بلای جان و جنون عشق صحبت می‌کند و از غم و غصه‌ای که حاصل این عشق است، گلایه دارد. هرچند ممکن است عاشق نتواند معشوق را بکشد، اما تأثیرات عاطفی عمیق و دردناک این عشق بر او مشهود است. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که شاید دیگران نتوانند عمق این مشکلات را درک کنند، اما او به خوبی می‌داند که چه دشواری‌هایی در این مسیر وجود دارد.
قصد که داری، ای پسر، باز چنین که می رویکآفت و فتنه نوی در دل و دین که می روی
هوش مصنوعی: پسر، هدفت را مشخص کن؛ چون اگر به همین شکل ادامه دهی، در دل و ایمانت آسیب و مشکل ایجاد میشود.
باز دگر بلای جان آمد و تا گرفت خونتا به تو افتدش نظر، مست چنین که می روی
هوش مصنوعی: دوباره مصیبت جانسوزی پیش آمده و تا وقتی که خون دل نریزم، به تو نمیتوانم نگاه کنم. در حالی که مستی تو را میبینم، در حال رفتن هستی.
غمزه بس است قتل را، تیر و کمان چه می بری؟غصه همی کشد مرا، زین به کمین که می روی
هوش مصنوعی: نگاه تو کافی است تا کسی را بکشی، دیگر چه نیازی به تیر و کمان است؟ غم و غصه من به اندازه کافی سنگینی می‌کند، چه کسی است که تو را در کمین ببیند و با تو برود؟
گر چه نمی کشی مرا، هم نفسی ز پا نشینبر من خسته جان و دل از نو همین که می روی
هوش مصنوعی: هرچند که مرا نمیکشی، اما از من دور نشو و پیش من نایست. اینها را با دل و جان خستهام میگویم، فقط همین که تو از کنارم میروی، دلگیرم می‌کند.
می روی اندرون جان ور به دروغ گویمتسر بشکاف، جان بکن، نیک ببین که می روی
هوش مصنوعی: اگر به دروغ از تو بگویم که جانم را بکش، بهتر است ببینی که واقعاً چه چیزی در درون من وجود دارد و به کجا میروی.
خلق نداند اینکه هست از پی فتنه رفتنتخسرو اگر نمی شود بر سر این که می روی
هوش مصنوعی: مردم نمیدانند که به خاطر فتنه و آشفتگی، تو از اینجا میروی. اگر نمیخواهی در مورد رفتنت صحبت کنیم، بهتر است بر سر این موضوع نرویم.