شمارهٔ ۱۸۳۵

هوش مصنوعی: این شعر درباره انسان‌هایی است که در غم و رنج عشق به سر می‌برند. شاعر از آمدن یک ابر بهاری سخن می‌گوید که ممکن است برای روح مسکینان بلا بیاورد. او احساس می‌کند که زندگی‌اش تحت تأثیر عشق و دردهایی که به او رسیده، قرار دارد. شاعر به یاد عطر و بوی محبوبش افتاده و از اینکه یارش در دسترس نیست، به شدت بی‌تاب و دچار بیهوشی است. در انتها، او می‌گوید که مردم او را به خاطر غم و اندوهش سرزنش می‌کنند، اما او در دل نمی‌تواند به خود بیندیشد و به یاد خویش بیفتد. این شعر تصویری از احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از فقدان را به نمایش می‌گذارد.